Το σουτιέν

Μαΐου 29, 2010

ΣΚΗΝΗ 1

ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ:    Νύχτα. Η πρόσοψη μιας πολυκατοικίας χωρίς μπαλκόνια. Από το γείσο του 5ου ορόφου κρέμεται ένας άντρας, του οποίου βλέπουμε την πλάτη. Ένα παράθυρο από πάνω του ανοιχτό. Ακούγεται από μέσα η φωνή της Γυναίκας.

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Έρχομαι μωρό μου. Ψάχνω για κείνα τα σεντόνια. Α όχι! Τώρα θυμήθηκα! Τα έβαλα όλα στο πλυντήριο.

ΑΝΤΡΑΣ:              Μην αργείς. Δεν αντέχω άλλο.

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Το ξέρω μωρό μου. Δεν θα ‘θελα με τίποτα να ήμουν στη θέση σου.

ΑΝΤΡΑΣ               Τελείωνε!

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Ναι ναι τελειώνω, αλλά τι να κάνω; Δεν βρίσκω τίποτα.

ΑΝΤΡΑΣ:              Το κέρατό μου! Το ήξερα ότι είσαι άχρηστη. Από την αρχή το ήξερα.

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Ναι δεν στο έκρυψα.

ΑΝΤΡΑΣ:              Το χέρι μου. Κάνε κάτι.

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Ναι ναι να κάνω. Τι να κάνω όμως; Κάτι πρέπει να κάνω. Έχεις καμιά ιδέα τι να κάνω; 

ΑΝΤΡΑΣ:              Υπάρχει θεός; Δεν υπάρχει θεός. Δεν υπάρχειειιι.

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Μην γίνεσαι άθεος μωρό μου. Αμαρτία!

ΑΝΤΡΑΣ:              Τον αντίχριστό μου εδώ μέσα!

ΓΥΝΑΙΚΑ: (σκύβοντας στο παράθυρο)Εδώ μέσα είμαι εγώ μωρό μου. Εσύ είσαι εκεί έξω.

ΑΝΤΡΑΣ:              Δε θα μπω μέσα; Θα σου δείξω εγώ καριόλα.

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Την ίδια ακριβώς φράση είπες πριν ακόμα προλάβω να ξεκλειδώσω την πόρτα.

ΑΝΤΡΑΣ:              Σκάσε!

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Και σκάσε μου είπες. Εγώ σε ρωτούσα γιατί εξαφανίστηκες για δυο ολόκληρες μέρες και εσύ όρμησες να με χτυπήσεις. Τι κρίμα όμως. Βρέθηκες  έξω από το παράθυρο. Ευτυχώς, πρόλαβα και έκανα στην άκρη. Μεγάλη η χάρη του.

ΑΝΤΡΑΣ:              Τόσο μεγάλη που σύντομα θα μείνεις χήρα αν συνεχίσεις να μαλακίζεσαι.

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Δεν θέλω ούτε να σκέφτομαι τη ζωή μου χωρίς εσένα. Το βρήκα! Που έχεις το κινητό σου να πάρω τηλέφωνο την πυροσβεστική;

ΑΝΤΡΑΣ:              Όχι το κινητό. Κοίτα στην αποθήκη. Έχω σκοινί εκεί.

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Και δεν το λες τόση ώρα; Τρέχω μωρό μου. (μπαίνει και ακούγεται από μακριά) Που ακριβώς είναι το σκοινί; Δεν το βρίσκω.

ΑΝΤΡΑΣ:              Άνοιξε τα στραβά σου. Εκεί είναι.

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Λες εκείνο  που με έδεσες τις προάλλες επειδή σκάλιζα το κινητό σου ε;

ΑΝΤΡΑΣ:              Σου έχω πει ότι δεν θέλω να πειράζεις τα πράγματά μου. Το σκοινί. Φέρ’ το.

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Το πέταξα χθες μωρό μου. Μου έφερνε άσχημες αναμνήσεις.

ΑΝΤΡΑΣ:              Στο διάολο. Να πας στο διάολο ακούς;

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Ακούω μωρό μου.

Ο ΑΝΤΡΑΣ γλιστράει, βγάζει κραυγή και τελικά κρατιέται.

 

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Είσαι ακόμα εκεί μωρό μου;

ΑΝΤΡΑΣ:              Το χέρι μου, μούδιασε. Πόσες αντοχές νομίζεις έχω ο άνθρωπος;

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Σε τι θέλεις να σου απαντήσω; Στο πόσες αντοχές έχεις ή στο άνθρωπος; Λοιπόν σχετικά με τις αντοχές νομίζω κρατάς καλά. Την μισή σου μέρα περνάς στο γυμναστήριο, όσο για το άνθρωπος…

ΑΝΤΡΑΣ:              Με δουλεύεις παλιοβρόμα; Κάνεις αστεία όταν σε λίγο μπορεί να σκάσω από 7 μέτρα ύψος σαν….σαν….

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Σαν.. σαν.. ούτε εγώ βρίσκω λέξη.

ΑΝΤΡΑΣ:              Με δουλεύεις! Ναι με δουλεύεις!

ΓΥΝΑΙΚΑ             Εγώ; Πιστεύεις κάτι τέτοιο για μένα; Ντροπή σου μωρό μου!

ΑΝΤΡΑΣ:              Και κόφ’ το επιτέλους αυτό το μωρό μου! (παύση)

ΓΥΝΑΙΚΑ: (εμφανίζεται στο παράθυρο. Βγάζει το σουτιέν της) Ορίστε μωρ..ό…

ΑΝΤΡΑΣ:              Τι είναι αυτό;

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Είναι αυτό που μου αγόρασες τις προάλλες από τη λαϊκή. Τα κινέζικα είναι καλά μου είπες. Μπορεί να μην είναι σεξουαλικά και τι να τα κάνεις τα σεξουαλικά εσύ, έτσι μου είπες, αλλά είναι ανθεκτικά. (Παύση) Δεν υπάρχει κάτι άλλο. Ή το πιάνεις ή πέφτεις.

Σκοτάδι. Ακούγεται ο θόρυβος που κάνει ο ΑΝΤΡΑΣ καθώς σκάει στο

πεζοδρόμιο.

 

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Α ξέχασα να σου πω ότι σκίστηκε και δεν πρόλαβα να το ράψω. Φτηνοπράγματα των 5 ευρώ. Ξοδεύτηκες πάλι μωρό μου.

 

ΣΚΗΝΗ 2

ΠΑΡΟΝ: Η γυναίκα με την πλάτη γυρισμένη στο κλειστό παράθυρο.

Ακούγονται τα κλειδιά στην πόρτα. Η πόρτα κλειδωμένη.

ΑΝΤΡΑΣ:              Δεν θα μπω μέσα; Θα σου δείξω εγώ καριόλα.

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ανοίγει το παράθυρο, προχωράει προς την πόρτα και την

ξεκλειδώνει.       

Το σουτιέν

Μαΐου 29, 2010

Χλιδάτο ραφείο 18ου αιώνα: τριγύρω βρίσκονται κρεμασμένοι μεταξωτοί κορσέδες και πανάκριβα φορέματα με πολύτιμους λίθους. Στην αριστερή άκρη της σκηνής ένα παραβάν. Ο αρχιμόδιστρος, Φιλίπ Φλερί, υπερβολικά αγχωμένος, σκουπίζει. Μπαίνει ο βοηθός του, Γκιγιότ.

 ΦΙΛΙΠ ΦΛΕΡΙ –  Άντε Γκιγιότ, όπου να’ναι θα φτάσουν!

ΓΚΙΓΙΟΤ – Τι εννοείτε θα φτάσουν? Η Δούκισσα ντε Πολινιάκ δεν έρχεται ποτέ με παρέα…

ΦΙΛΙΠ ΦΛΕΡΙ – Ναι αλλά αυτή τη φορά, εντελώς ξαφνικά, αποφάσισε να τη συνοδέψει η Μαρία Αντουανέτα. Μόλις τώρα με ενημέρωσε απεσταλμένος του παλατιού. Η ίδια η βασίλισσα στο ραφείο μου! Ενθουσιάστηκε λέει με την ιβουάρ ρομπ α λα πολονέζ που σχεδίασα για τη δούκισσα και θέλει λέει να δει τη δουλειά μου.

ΓΚΙΓΙΟΤ – Δουλειά μας.

ΦΙΛΙΠ ΦΛΕΡΙ – (τον χτυπάει επανειλημμένα με τη σκούπα) Τι λες βρε κακομοίρη? Τι λες βρε άχρηστε της κακιάς ώρας, που όταν σε περιμάζεψα απ’το δρόμο το χνώτο σου βρωμούσε μέχρι τις Βερσαλίες απ’την πείνα?

ΓΚΙΓΙΟΤ – Μετρ, πάνε 14 χρόνια από τότε…

ΦΙΛΙΠ ΦΛΕΡΙ – Σκάσε! Δε μπορώ καν ν’ακούω τη φωνή σου! Σκάσε και βάλε ένα χεράκι.

ΓΚΙΓΙΟΤ – Να μη σας δείξω πρώτα την έκπληξη?

ΦΙΛΙΠ ΦΛΕΡΙ – Κι άλλη έκπληξη?

ΓΚΙΓΙΟΤ – Την έκπληξη που σας έλεγα ότι ετοιμάζω για τη Μαντάμ λα Κοντές…

ΦΙΛΙΠ ΦΛΕΡΙ – Μον Ντιε, κελ κρετίν! Τώρα? Όχι! Τσακίσου πήγαινε να φτιάξεις το δοκιμαστήριο.

(Ο Γκιγιότ πηγαίνει πίσω από το παραβάν)

ΦΙΛΙΠ ΦΛΕΡΙ – Η Μαρία Αντουανέτα, αυτοπροσώπως! Στη μπουτίκ του Φιλίπ Φλερί. Κελ ονέρ! Φιλίπ Φλερί, grand couturier της Αυτού Μεγαλειότητος. Μεσιέ Φιλίπ Φλερί… ενσαντέ! Φιλίπ Φλερί… σκλάβος σας.

(Ο Γκιγιότ βγαίνει από το δοκιμαστήριο φορώντας πάνω από τα ρούχα του ένα σουτιέν)

ΦΙΛΙΠ ΦΛΕΡΙ – Τι είναι αυτά τα καραγκιοζιλίκια? Έχεις τρελαθεί τελείως?

(Ο Φλερί ορμάει να του βγάλει το σουτιέν. Ο Γκιγιότ αντιστέκεται)

ΓΚΙΓΙΟΤ – Μετρ, το ταπεινό έργο μιας ολόκληρης ζωής.

ΦΙΛΙΠ ΦΛΕΡΙ – Μα είσαι ολότελα τρελός? Πας να με καταστρέψεις με τους τσαρλατανισμούς σου?

ΓΚΙΓΙΟΤ – Μα δε μ’αφήσατε να σας εξηγήσω καν πώς λειτουργεί…

ΦΙΛΙΠ ΦΛΕΡΙ – Να σου πω εγώ πώς λειτουργεί: θα μπουν μέσα η βασίλισσα με τη δούκισσα, θα σε δουν να το φοράς και θα μας στείλουν με τη μία και τους δύο στη γκιγιοτίνα. Φοβερή εφεύρεση!

ΓΚΙΓΙΟΤ – Η γκιγιοτίνα?

(Κοιτιούνται. Παύση)

ΦΙΛΙΠ ΦΛΕΡΙ – Γκιγιότ?

ΓΚΙΓΙΟΤ – Γκιγιοτίνα! Έργο του προ-προπάππου μου. Μικρός που’ναι ο κόσμος…

(Ο Φλερί επιτίθεται ξανά και προσπαθεί μανιασμένα να βγάλει το σουτιέν από τον Γκιγιότ. Ο τελευταίος καταλήγει με τους δύο αγκώνες στη θέση που θα έπρεπε να βρίσκεται το στήθος. Μπαίνει η βασίλισσα, η κόρη της, η δούκισσα και η συνοδεία τους)

ΑΥΛΙΚΟΣ – Η αυτού μεγαλειότητα και βασίλισσα της Γαλλίας Μαρία Αντουανέτα, η νεαρή βασίλισσα Μαρί-Τερέζ Σαρλότ και η Δούκισσα ντε Πολινιάκ Γιολάντ Μαρτίν Γκαμπριέλ.

ΦΙΛΙΠ ΦΛΕΡΙ – (όπως-όπως προσπαθεί με το σώμα του να κρύψει τον Γκιγιότ) Μαντάμ, μεντάμ, Φιλίπ Φλερί… ενσαντέ σκλάβος σας!

(Η Μαρία Αντουανέτα επιβλέπει το χώρο και σταματάει μπροστά στον Γκιγιότ. Τον δείχνει με τη βεντάλια της)

ΜΑΡΙΑ-ΑΝΤΟΥΑΝΕΤΑ – Και αυτό?

ΦΙΛΙΠ ΦΛΕΡΙ – Ένα λάθος της φύσης μαντάμ. Ο βοηθός μου.

ΜΑΡΙΑ-ΑΝΤΟΥΑΝΕΤΑ – Αυτό λέω (δείχνοντας το σουτιέν)?

ΦΙΛΙΠ ΦΛΕΡΙ – Α… ένα προσωπικό παιχνιδάκι επιβολής. Ξέρετε, αυτά που πρέπει να παίζεις με τους υποτακτικούς σου για να μη σε καβαλήσουν.

Sous-tien: τον κρατάει από κάτω.

ΜΑΡΙΑ-ΑΝΤΟΥΑΝΕΤΑ – Το θέλω. Μόνος σας το σκεφτήκατε?

ΦΙΛΙΠ ΦΛΕΡΙ – Μαντάμ φυσικά η σκέψη ήταν / δική μου

ΓΚΙΓΙΟΤ – Εγώ! Με όλο το σεβασμό, εγώ μαντάμ το σκέφτηκα!

ΜΑΡΙΑ-ΑΝΤΟΥΑΝΕΤΑ – Χμ… Το θέλω. Τα θέλω. Και τα δύο (δείχνει το σουτιέν και τον Γκιγιότ). Η κατάσταση στο παλάτι έχει γίνει εξόχως ανιαρή τελευταία. Χρειάζεται ρετούς. Σουτιέν. Κάτι μου λέει ότι έχει προοπτικές. Sous-tien. Σουτιέν!

(Η βασιλική συνοδεία φεύγει. Ο αυλικός τραβάει τον Γκιγιότ από πίσω τους)