Tα κουμπιά

Δεκέμβριος 13, 2007

Ένα άδειο δωμάτιο με χαμηλό φωτισμό. Τρεις άντρες. Ξαφνικά ακούγεται ένας δυνατός ενοχλητικός ήχος και ένα έντονο κόκκινο φως αναβοσβήνει. Οι άντρες παρουσιάζονται ένας ένας κάθε φορά που ακούν τον ήχο, κάτι σαν προσκλητήριο.

Μάρκος: Μάρκος
Γιάννης: Γιάννης
Φώντας: Φώντας
Φώντας: Είμαστε ένοικοι
Γιάννης: Ενοικιαστές
Μάρκος: Κρατούμενοι
Γιάννης: Ενοικιαστές
Μάρκος: Φυλακισμένοι
Γιάννης: Είμαστε ενοικιαστές του χώρου εδώ και τρία χρόνια
Μάρκος: Ηλίθιοι
Γιάννης: Μη δίνετε σημασία στο νέο παρακαλώ, βρίσκεται σε σύγχυση
Φώντας: Ναι, ναι σε σύγχυση
Γιάννης: Βρίσκεται σε σύγχυση και του συμβαίνουν συχνά αυτές οι κρίσεις
Φώντας: Από τότε που πάτησε το κουμπί
Γιάννης: Ακριβώς, το λάθος κουμπί
Μάρκος: Θα λιώσουν τα κόκαλα σας εδώ μέσα
Γιάννης: Έλα, έλα τι έλεγε ο δάσκαλος;
Μάρκος: Δεν υπήρχε δάσκαλος, δεν το βλέπετε, όλα είναι ψέματα, μία φάρσα και εσείς είστε ηλίθιοι
Γιάννης + Φώντας: (γελάνε)
Γιάννης: Είμαστε ενοικιαστές
Φώντας: Είμαστε ένοικοι
Γιάννης: Ο δάσκαλος πάντα θαύμαζε το ατίθασο πνεύμα σου, δεν το κατανοούσε βέβαια, όμως το θαύμαζε
Φώντας: Και εμάς; Εμάς δε μας θαύμαζε;
Γιάννης: Μα φυσικά, για αυτό άλλωστε μας διάλεξε, μας διάλεξε για ενοικιαστές!
Φώντας: Ναι, ναι για να πατάμε τα κουμπιά
Μάρκος: Όλα εκτός από εκείνο
Φώντας: Είπε για το κουμπί, μίλησε για το λάθος
Γιάννης: Είμαστε ενοικιαστές και υπεύθυνοι για την ασφάλεια
Φώντας: Ναι είμαστε υπεύθυνοι για ….
Γιάννης: Χωρίς εμάς το σύμπαν θα καταρρεύσει. Είμαστε οι εκλεκτοί, οι απόλυτοι ενοικιαστές
Μάρκος: Είμαστε ένα μάτσο ηλίθιοι που έχουν χάσει την μπάλα
Φώντας: Τι λέει;
Μάρκος: Ακούστε με, πιστεύω ότι … (ο ήχος και το κόκκινο φως)
Μάρκος: Μάρκος
Γιάννης: Γιάννης
Φώντας: Φώντας
Φώντας: Εγώ ποτέ δεν είχα δάσκαλο, δεν πήγα σχολείο, τουλάχιστον δεν θυμάμαι να πήγα. Θυμάμαι μόνο φωτιά, να τρέχω, να ξεφύγω, να μη λειώσω. Μετά τίποτα, μετά εδώ, εσείς και τα κουμπιά
Γιάννης: Όποιος δεν κατανοεί το σκοπό της ασφάλειας είναι εχθρός. Είναι εχθρός και επιθυμεί την αταξία, την καταστροφή και την διάλυση. Είναι εχθρός και θα εκτελείται. Υπάρχουν νόμοι, υπάρχουν κανόνες
Φώντας: Νόμος 1 η αναζήτηση είναι αταξία
Νόμος 2 η ασφάλεια είναι το παν
Νόμος 3 οι εχθροί της ασφάλεια θα εκτελούνται
Νόμος 4 ….
Γιάννης: Είμαστε ενοικιαστές
Φώντας: Ναι, είμαστε ενοικιαστές και υπεύθυνοι για την ασφάλεια. Γνωρίζω τους νόμους, ξέρω τους κανόνες, είμαι υπεύθυνος, πατάω κάθε μέρα το σωστό κουμπί. Το κίτρινο. Μου το εμπιστεύθηκαν, εγώ είμαι ο εκλεκτός, δεν κάνω λάθη δεν …
Μάρκος: Θυμάσαι τίποτα;
Γιάννης: Θυμάται τους νόμους
Μάρκος: Δε λέω αυτό. Εσύ θυμάσαι τίποτα; Θυμάστε τίποτα πριν από εδώ;
Γιάννης: Η αναζήτηση είναι αταξία
Φώντας: Θυμάμαι μια κοπέλα, ισχνή και άρρωστη, με κοίταζε με δυο μεγάλα βαθουλωμένα μάτια
Μάρκος: Τι χρώμα είχαν τα μάτια της;
Γιάννης: Η αναζήτηση είναι αταξία
Φώντας: Μαύρο, όχι, πράσινο
Μάρκος: Πράσινο;
Φώντας: Όχι μαύρο
Γιάννης: Οι εχθροί της ασφάλειας θα εκτελούνται
Φώντας: Με κοιτούσε με τα μεγάλα βαθουλωμένα Πράσινα μάτια της…
Μάρκος: Ναι, και τι ήθελε;
Φώντας: Ήθελε, ήθελε, φοβόταν, φοβόταν πολύ
Γιάννης: Ήθελε ασφάλεια
Φώντας: Όχι φοβόταν
Γιάννης: Ήθελε ασφάλεια και εσύ πρέπει να την προστατέψεις. Είμαστε ενοικιαστές και υπεύθυνοι για την ασφάλεια. Πατάμε πάντα τα σωστά κουμπιά. Χωρίς εμάς το σύμπαν θα καταρρεύσει
Φώντας: Όχι, φοβόταν, φοβόταν εμένα
Μάρκος: Άντε μπράβο! Θυμήσου …
Φώντας: Φοβόταν εμένα γιατί θα πατούσα το κουμπί. (ο Γιάννης τον κοιτάζει άγρια, ο τόνος του αλλάζει αμέσως) το κίτρινο είμαι ο εκλεκτός και…..
Γιάννης: Και πατάς το κίτρινο κουμπί, αυτή είναι η τάξη, αυτός είναι ο νόμος. Έτσι πρέπει
Μάρκος: Το χάνεις … Έλα θυμήσου και τα υπόλοιπα …
Φώντας: Το πατάω και αυτή τινάζεται, τινάζεται και … (ο ήχος και το κόκκινο φως)
Μάρκος: Μάρκος
Γιάννης: Γιάννης
Φώντας: Φώντας….. (παύση) Πότε λήγει το ενοικιαστήριο;