Αίθουσα αναμονής για οντισιόν, εκεί βρίσκεται η Εβελύνα με το σάκο της, ψαχουλεύει και βγάζει την πετσέτα…

Εβελύνα: Επιτέλους, οι δυο μας…
Πετσέτα: Ήρθε η ώρα να με ρουφήξεις;
Εβελύνα: Ναι, μόνο που δεν θυμάμαι σε ποια μεριά είσαι ποτισμένη με τις αμφεταμίνες…
Πετσέτα: Μου αρέσει πολύ όταν μου ρουφάς εκείνη τη γωνία, μόνο που δεν θα σου συνιστούσα άλλα διεγερτικά στην κατάσταση που είσαι τώρα, αν ρουφήξεις την άλλη γωνία θα αισθανθείς καλύτερα…
Εβελύνα: Νομίζω ότι αν ηρεμήσω δεν θα τα καταφέρω… (πλησιάζει στο στόμα της την άκρη με τις αμφεταμίνες.)
Πετσέτα: (Προσπαθεί να τεντωθεί.) Μη σου λέω, θα μεγαλώσει το τρακ σου, άκουσε με για μια φορά…
Εβελύνα: Ωραία, τι μου συστήνεις;
Πετσέτα: Νομίζω πως ένας συνδυασμός βιταμίνης Κ, που ενισχύει τη μνήμη, με μερικούς εμπλουτισμένους υδατάνθρακες, για ενέργεια, θα είναι ότι πρέπει. Αν θες θα ήταν καλό επίσης και το αγχολυτικό με γεύση φράουλας που είναι ο ροζ λεκές δίπλα από τον πράσινο…
Εβελύνα: … Και ο ροζ δίπλα στον καφέ;
Πετσέτα: …Αυτό είναι μαρμελάδα, και είναι δίπλα στα κρουασάν, μην κάνεις ότι τα ξεχνάς, λαιμαργία είναι.
Εβελύνα: Συνέχεια μου λες τι να κάνω, όλο υποδείξεις και συμβουλές…
Πετσέτα: …Που αν τις ακολουθούσες θα είχες περάσει σε καμιά, από τις 36 οντισιόν που έχουμε πάει μαζί, κάθε φορά του κεφαλιού σου…
Εβελύνα: …Ξέρεις εσύ, καλύτερα από μένα τι μου χρειάζεται;
Πετσέτα: Υφάνθηκα με παραδοσιακό τρόπο, ακολουθώντας τα υψηλότερα στάνταρτ της τεχνολογίας, με αγόρασες για να είμαι ο ψυχαναλυτής σου και ο ντίλερ σου, ο μάγειρας και η ερωμένη σου, η μαμά σου και ο μάνατζέρ σου. Εγώ σε λατρεύω και σε υπηρετώ και αυτό είναι το ευχαριστώ σου; Λυπάμαι αλλά δεν έχω τίποτα εναντίον της αχαριστίας… Κάνε ό,τι θες. (αναδιπλώνεται στον εαυτό της.)

Advertisements

Το νυφικό

Οκτώβριος 7, 2007

– Τον περίμενα με το νυφικό ακόμα, είχε πάει να δώσει λεφτά στους βαστάζους που με κουβάλησαν στο καινούριο μας σπίτι. Μόλις άρχισα να γδύνομαι, είχα μάθει να το κάνω με τον τρόπο που του άρεσε… Όταν πια φορούσα μόνο τα (κόκκινα) μποτάκια μου ’δωσε τον φρούτο-δονητή, τον κράτησα για λίγο, σκέφτηκα πόσες στιγμές, πόσες φορές με παρακολουθούσε, πάντα με την άκρη του ματιού, ποτέ στα ίσια, λες και αν παραδεχόταν το βίτσιο του θα έμενε απ’ έξω ή θα έπαιρνε τη θέση μου. Αυτό ήταν που μας κράτησε μαζί. Χωρούσα τα πάντα… βέβαια τον τρίτο μήνα χρειάστηκε να κάνω κόλπο-πλαστική γιατί είχα ξεχειλώσει, αλλά δεν το έβαζα κάτω, θα έκανα τα πάντα για να φορέσω το νυφικό που ’χε τάξει στην αδελφή μου… Τα φρούτα τα κάναμε κομπόστα, συνήθως την τρώμε για πρωινό, όταν δεν αλείβουμε τους βαστάζους. Αυτός ήθελε πάντα να ξαναβρεί τη θέση που είχε χάσει από τότε που τον είχαν πιάσει να αλείβεται με κομπόστα για να ζητήσει αύξηση. Άλλαξε δουλειά, πόλη, τρόπο ζωής… παντρευτήκαμε.

Το χρονοπαλτό

Οκτώβριος 7, 2007

ΠΡΟΣΩΠΑ:
Σίμος: 30 χρονών περίπου, ιερομόναχος
Ιβάν: 25 χρονών περίπου, ιδιοκτήτης του χρονοπαλτού

Σκηνή 1η

Ήχοι που πηγαινοέρχονται, πολύχρωμα φώτα αναβοσβήνουν, μπαίνει κουτρουβαλώντας ο Ιβάν, φοράει ένα περίεργο παλτό. Είναι ένας δρόμος, ο Σίμος τον κοιτάει έκπληκτος.

Σίμος: Από πού ήρθες εσύ;
Ιβάν: (Σηκώνεται) … Έρχομαι από, κάπου, ερχόμουν, ε… θέλω να πω ήρθα, βρέθηκα… τώρα που βρίσκομαι;
Σίμος: Βρίσκεσαι σ’ ένα αδιέξοδο, μαζί μου! Ποιος είσαι;
Ιβάν: Ε, εγώ είμαι ο Ιβάν και έρχομαι… ε, πήγαινα, ήρθα… Εσύ ποιος είσαι;
Σίμος: Εγώ είμαι ο Σίμος, μένω χρόνια σ’ ένα μοναστήρι. Μα πως έφτασες εδώ;
Ιβάν: Κάποιος μου ’δωσε αυτό το παλτό με την υπόσχεση ότι θα με πάει κάπου αλλού… Αλλά δεν τον πίστεψα…
Σίμος: (Σαν να μονολογεί) Η εμπιστοσύνη στους άλλους σήμερα, είναι κάτι ανύπαρκτο…
Ιβάν: Ναι, βέβαια… αλλά, πότε είναι σήμερα;
Σίμος: Εννοείς πως…;
Ιβάν: Ναι, ακριβώς, ξέρω από πότε ήρθα, αλλά δεν ξέρω πότε είναι τώρα, και πως θα ξαναγυρίσω εκεί που ήμουν, αν και…
Σίμος: Θέλεις τόσο πολύ να γυρίσεις πίσω;
Ιβάν: Η αλήθεια είναι ότι ήθελα πολύ να φύγω από εκεί που ήμουν. Μόνο που τώρα, είμαι φοβισμένος επειδή δεν ξέρω πια που και πότε βρίσκομαι. Και όλ’ αυτά εξαιτίας της δυσπιστίας μου…
Σίμος: Αλλά τελικά από ότι κατάλαβα, εξαιτίας της δυσπιστίας σου, βρίσκεσαι εδώ, και επειδή κάποιος που δεν εμπιστευόσουν σου ’δωσε αυτό το παλτό, που όντως φαίνεται πολύ περίεργο…
Ιβάν: … Και δεν φαίνεται μόνο! Είναι επενδυμένο με αντί-ύλη … η οποία δημιουργεί ένα χώρο-χρονικό α-συνεχές με… τα αποτελέσματα που είδες.
Σίμος: Φαίνεσαι σαν να μην ξέρεις ακριβώς τι λες!
Ιβάν: Ναι, όντως, γιατί αν είχα πιστέψει από την αρχή αυτόν που μου το έδωσε… θα είχα ακούσει και τις οδηγίες του, για το πώς δουλεύει.
Σίμος: Δηλαδή, ούτε πώς δουλεύει αυτό το παλτό ξέρεις;
Ιβάν: Δεν ξέρω ακριβώς.
Σίμος: Πραγματικά δεν ξέρω τι να πιστέψω. Έτσι μου ’ρχεται να σε πιάσω να δω αν υπάρχεις… (απλώνει χέρι.)
Ιβάν: ΟΧΙ, ΜΗ το πιάν…

(Εξαφανίζονται και οι δυο.)

Σκηνή 2η

Ήχοι, Φώτα (πάλι). Παρόμοιος δρόμος, σκάνε και οι δυο κουτρουβαλώντας.

Ιβάν: (Σηκώνεται, τινάζεται) Ορίστε, τι κατάλαβες τώρα; Πριν ήμασταν σ’ ένα αδιέξοδο όπου ο ένας τουλάχιστον ήξερε πώς να βγούμε, τώρα όμως…
Σίμος: (Κι αυτός) Τώρα όμως, πρέπει ν’ ανακαλύψουμε τον κόσμο, και πάλι, δεν είναι φανταστικό αυτό;
Ιβάν: Μόνο που δεν βλέπω τίποτα σε αυτή την ερημιά, που…
Σίμος: Αν θες μπορώ να σε ξαναπιάσω και…
Ιβάν: Άσε καλύτερα, εδώ τουλάχιστον είναι ήσυχα!
Σίμος: Έχω χορτάσει εγώ ησυχία στο μοναστήρι… Πόσες φορές μπορεί να δουλέψει αυτό το…
Ιβάν: Απ’ ότι θυμάμαι, πολύ περισσότερο από μια ανθρώπινη ζωή…
Σίμος: Οπότε ας σε πιάσω, κι άμα δεν μας αρέσει ξαναφεύγουμε…
Ιβάν: Θα αρχίσουν να δημιουργούνται διάφορες παραδοξότητες, που είμαστε υποχρεωμένοι να πιστέψουμε.
Σίμος: Τόσα και τόσα πιστέψαμε, μερικά ακόμα, ποια η διαφορά; Άντε πάμε!… (του δίνει μια στην πλάτη)
Ιβάν: Που, σου…

(Εξαφανίζονται…)
Από εδώ και κάτω είναι πια αδύνατον να κρατηθεί η χρονολογική σειρά των σκηνών αφού οι δυο ήρωες χάνονται, ξαναβρίσκονται και ξαναχάνονται κάθε φορά με μια απώλεια μνήμης ή ακόμα και με μια καινούρια μνήμη.

 

Δωμάτιο με παράθυρα.

Σίμος: Γύρισε ο αέρας. (Πλησιάζει το παράθυρο.)
Ιβάν: Ακούγονται τα κουδούνια τους πάλι.
Σίμος: (Κοιτάζει έξω.) Δεν βγήκαν ακόμα.
Ιβάν: Όταν βγουν θα πρέπει να αρχίσεις…
Σίμος: Γι’ αυτό είμαστε εδώ. Όχι;
Ιβάν: Δεν σε νοιάζει;
Σίμος: Απλά κρατάω το λόγο μου…
Ιβάν: Μέχρι τώρα, δεν είχες να το κάνεις όμως.
Σίμος: Μέχρι τώρα, δεν είχε αλλάξει και ο αέρας…
Ιβάν: Έχεις ετοιμαστεί;
Σίμος: Δεν υπάρχει τίποτα να ετοιμάσω.
Ιβάν: Δυναμώνει…
Σίμος: Αρχίζουν και βγαίνουν…
Ιβάν: Έρχονται προς τα εδώ ή…
Σίμος: Ακόμα μαζεύονται, δεν είναι πολλοί, ίσως δεν καταφέρουν να φτάσουν…
Ιβάν: Αν δεν ήταν σίγουροι δεν θα ξεκινούσαν.
Σίμος: Πριν έρθουν θα έχουμε ήδη αρρωστήσει…
Ιβάν: Γι’ αυτό τους έβαλαν εκεί, κι εμάς εδώ. Νομίζω θα σε αφήσω για να…
Σίμος: Δεν μπορείς να το κάνεις αυτό, κι εσύ έδωσες το λόγο σου… Ακούγονται τα ουρλιαχτά τους τώρα…
Ιβάν: Δεν θα το αντέξεις…
Σίμος: Θα τους κάψουμε, μόλις διακρίνουμε τις πληγές τους.
Ιβάν: Ξεκίνησαν;
Σίμος: Ακόμα μαζεύονται, μερικοί βγάζουν τους επιδέσμους…
Ιβάν: Θα τα καταφέρουν αυτή τη φορά.
Σίμος: Στο χέρι μας είναι να…
Ιβάν: Και οι δικοί μας που είναι μαζί τους;
Σίμος: Δεν υπάρχουν.
Ιβάν: Τι γίνεται εκεί;
Σίμος: Φτιάχνουν το σχήμα.
Ιβάν: Ξεκίνα. Αν το τελειώσουν θα είμαστε χαμένοι.
Σίμος: Έχουμε χαθεί από τότε που μας έστειλαν εδώ, δεν υπάρχει τίποτα εκτός από τη φωτιά, που να μπορεί να μας σώσει.
Ιβάν: Οι ξένοι είχαν πει ότι…
Σίμος: Ναι, υπάρχει γιατρειά, τώρα είναι αργά όμως. Ξεκίνησαν…
Μαζί: Καλή αντάμωση.

Ήχοι, φώτα πάλι, ένα είδος αντί-αεροπορικού πολυβόλου-κανονιού βρίσκεται στη σκηνή με το χειριστή του.

(Εμφανίζονται οι δυο…)

Σίμος: (Σηκώνεται) Ωχ, μάλλον σε εμπόλεμη ζώνη πέσαμε…
Ιβάν: (κι αυτός, στον χειριστή.) Εεε, συγγνώμη, ποιος είσαι;
Χειρ.: Εγώ είμαι εδώ για να καταρρίπτω τους μύθους!
Σίμος: Μα, πως είναι δυνατόν κάτι τέτοιο;
Χειρ.: Είναι πολύ απλό, αρκεί να μην πάρουν ύψος, και γίνεται πολύ δύσκολο.
Ιβάν: Και πως τους ξεχωρίζεις;
Χειρ.: Α, αυτό είναι πιο δύσκολο. Υπάρχουν μύθοι που ανθίζουν στα πεδία συζητήσεων, και υπάρχουν μύθοι που ωριμάζουν για χρόνια πριν αρχίσουν να παίρνουν ύψος… Τι’ ναι όλες αυτές οι ερωτήσεις, ποιοι είστε;
Σίμος: Είμαστε δυο φίλοι…
Ιβάν: Ε, όχι και τόσο…
Σίμος: Τέλος πάντων, βρισκόμαστε δεμένοι χάρη σε κάποια απίστευτα γεγονότα…
Ιβάν: (Στον Σίμο.) Στα οποία δεν είσαι και τόσο ξένος νομίζω!
Χειρ.: Δεν μου τα λέτε καλά οι δυο σας, από κάτι τέτοια γεννιούνται οι χειρότεροι μύθοι, πιστεύεις μια μικρή παραδοξότητα και μετά…
Σίμος: (Στον εαυτό του.) Μετά όλα γίνονται όσο πάει και πιο απίθανα ώσπου…
Ιβάν: (Κι αυτός.) … Αναγκάζεσαι να πιστεύεις όσο πάει και περισσότερα…
Χειρ.: Αυτό ήταν, ετοιμαστείτε! (Τους σκοπεύει.)
Ιβάν: Σίμο, πιάσε να φύγουμε!
Σίμος: Πάμε! (Τον πιάνει.)

(Εξαφανίζονται…)

 

Ένα μέρος

Ιβάν: Έχεις ταξιδέψει ποτέ;
Σίμος: Που να πάω;
Ιβάν: Να δεις άλλα μέρη…
Σίμος: Μια χαρά είμαι εδώ.
Ιβάν: Δεν βαριέσαι συνέχεια στο ίδιο μέρος;
Σίμος: Εδώ ξέρω τι μου γίνεται…
Ιβάν: Εδώ νιώθεις ασφάλεια…;
Σίμος: Νιώθω σίγουρος…
Ιβάν: Δεν αντέχω να μένω συνέχεια στο ίδιο μέρος.
Σίμος: Και που πας δηλαδή;
Ιβάν: …Ξεφεύγω…!
Σίμος: Και δεν φοβάσαι;… Δεν φοβάσαι.

Ένα άλλο μέρος.

Ιβάν: Άκουσες ότι βάζουν ενυδρεία στα γραφεία των υπαλλήλων;
Σίμος: Ναι, κι εγώ θέλω ένα.
Ιβάν: Τι, για να ετοιμάζεσαι για όταν θα πιάσεις δουλειά; Αντί να κοιτάξεις πως θα γίνεις αποδεκτός σε μια παραγωγική ομάδα, εσύ κοιτάς πως να λουφάρεις.
Σίμος: Το ξέρεις ότι έχει παρατηρηθεί αύξηση παραγωγικότητας όταν οι υπάλληλοι έχουν ένα ενυδρείο εκεί που δουλεύουν;
Ιβάν: Κι εσύ σκοπεύεις να κοιτάς ένα ενυδρείο μέχρι να ανέβει η απόδοση σου;
Σίμος: Τουλάχιστον θα βλέπω κάτι ζωντανό, ενώ εσύ με αυτό το κλουβί…
Ιβάν: Εγώ ενημερώνομαι κοιτάζοντας όλη μέρα αυτό το κλουβί…
Σίμος: Αν νομίζεις ότι έτσι θα βρεις δουλειά γελιέσαι…
Ιβάν: Τι ωραία να είχαμε και φαΐ…
Σίμος: Θα σήμαινε ότι ο ένας από τους δυο μας δουλεύει…

(Παύση μεγάλης διάρκειας, ένα ρολόι ίσως χτυπάει την ώρα, μπορεί να ακούγεται και ένα τρένο που περνάει.)

Ιβάν: Για να μη σε πιάσει το μάτι οι κάλτσες;
Σίμος: Μπορεί …
Ιβάν: Επειδή φοράς διαφορετικές κάλτσες πιστεύεις πως έχεις και άποψη;
Σίμος: Γιατί εσύ τι πιστεύεις; αναρωτήθηκες ποτέ..;
Ιβάν: Δηλαδή, τώρα με βάζεις να αναθεωρήσω ό,τι πιστεύω;
Σίμος: Αν το δεις έτσι, γιατί όχι;… Ή μάλλον να επανεξετάσεις γιατί πολλά πράγματα είναι έτσι, κι όχι αλλιώς!
Ιβάν: Και εσύ το καταφέρνεις με τις κάλτσες;
Σίμος: Από κάπου ξεκινάει κανείς. Γιατί πιστεύουμε ότι δυο κάλτσες πρέπει να είναι ίδιες για να αποκαλούνται ζευγάρι;
Ιβάν: Πραγματικά δεν ξέρω.
Σίμος: Δεν υπάρχουν και πράγματα ανόμοια μεταξύ τους που τα αποκαλούμε ζευγάρια;
Ιβάν: …Λες …
Σίμος: …Και ποσά αλλά πιστεύουμε με κλειστά μάτια, χωρίς ερώτηση ή αμφισβήτηση.
Ιβάν: Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να τα γκρεμίσουμε όλα;
Σίμος: Αντίθετα, πρέπει να τα φέρουμε όλα στη ζωή μας έτσι που να υποστηρίζεται η μοναδικότητα μας.
Ιβάν: Δηλαδή σαν να δείχνουμε ποιοι είμαστε;
Σίμος: Εκτός αν φοβόμαστε για αυτό που είμαστε…

Κελί, με δυο κρατούμενους

Ιβάν: Ένα παγωτό χωνάκι θα ήταν ότι έπρεπε τώρα…
Σίμος: Είσαι καλά;
Ιβάν: Γιατί δεν σου αρέσουν τα παγωτά;
Σίμος: Δεν είναι αυτό αλλά…
Ιβάν: Αλλά, τι;
Σίμος: Όχι, όχι δεν πάει το αλάτι.
Ιβάν: Εσύ είσαι καλά;
Σίμος: Τι καλά, καλάμια;
Ιβάν: Να πηγαίναμε και για ψάρεμα…
Σίμος: Ναι, ψάρεμα και παγωτό χωνάκι…
Ιβάν: Έρχεσαι στα λόγια μου δηλαδή.
Σίμος: Ποια λόγια;
Ιβάν: Δεν σου έλεγα για το παγωτό χωνάκι…
Φωνή δεσμοφύλακα από έξω: Αν ακούσω άλλη κουβέντα θα πάτε στο κουτί.
(Ψιθυριστά)
Ιβάν: Καλά τα έχει παίξει ο τύπος…
Σίμος: Αφού τον κολλήσανε νύχτα εδώ, τι ήθελες;
Ιβάν: Ήθελα το παγωτό χωνάκι!
Σίμος: Ο.Κ.
Μαζί: Πάμε.
(Μένουν ακίνητοι.)

Ένα δωμάτιο, με παράθυρο.

Απ’ έξω ακούγεται στρατιωτικό εμβατήριο.

Ιβάν: Πάλι τα ίδια…
Σίμος: Πάω να δω. (Πάει στο παράθυρο.)
Ιβάν: Μας πήραν και το ψυγείο, δεν έχουμε τίποτα να τους πετάξουμε.
Σίμος: Έτσι μείναμε μόνο με τους τοίχους.
Ιβάν: Μπορούμε να τους φτύνουμε ή …
Σίμος: Νομίζω πρέπει να βρούμε κάποιον άλλο τρόπο.
Ιβάν: (Πάει κι αυτός στο παράθυρο.) Ποιοι είναι σήμερα;
Σίμος: Για δες σήμερα φοράνε κόκκινα…
Ιβάν: Λες και θα άλλαζε κάτι…
Σίμος: Μπορεί να σημαίνει κάτι.
Ιβάν: Ακόμα δεν κατάλαβα αν είναι αναγκασμένοι όλοι αυτοί να …
Σίμος: Να κάνουν παρέλαση κάθε μέρα; Ίσως τους αρέσει.
Ιβάν: Εσένα θα σου άρεσε;
Σίμος: Όχι, αλλά…
Ιβάν: Τι κοιτάμε τότε.
Σίμος: Έχεις κάτι άλλο να προτείνεις;
Ιβάν: Να μιλήσουμε.
Σίμος: Τώρα τι κάνουμε;
Ιβάν: Ξέρεις, όχι έτσι. Να μιλήσουμε, να πούμε κάτι.
Σίμος: Για πες να δούμε.
Ιβάν: Πιστεύω ότι υπάρχει κάποια εξήγηση.
Σίμος: Κάθε μέρα το ίδιο. Καμία εξήγηση.
Ιβάν: Κάθε μέρα; Μπορείς να θυμηθείς τι έγινε χθες;
Σίμος: Όχι αλλά είμαι σίγουρος ότι ήταν το ίδιο.
Ιβάν: Κι εγώ, αλλά είναι μια αίσθηση, δεν θυμάμαι.
Σίμος: Μια μέρα, θα αλλάξουν όλα.
Ιβάν: Και πως θα το καταλάβουμε;
Σίμος: Θα έχει αλλάξει η αίσθηση.
Ιβάν: Κι αν αλλάξει μόνο η αίσθηση και είναι ακόμα τα ίδια;
Σίμος: Πάλι κάτι θα έχει αλλάξει.
Ιβάν: Θυμάσαι;
Σίμος: Όχι.
Ιβάν: Ούτε εγώ.
Σίμος: Ξέρω ότι τους πετούσαμε πράγματα.
Ιβάν: Μόνοι μας το είπαμε. Δεν το θυμόμαστε στ’ αλήθεια.
Σίμος: Εσύ το είπες. Ήθελες να τους φτύσεις σήμερα.
Ιβάν: Κάθε μέρα θέλω, αλλά…
Σίμος: Ναι ξέρω.

Ημίφως.

Σίμος: Πιάσε με, αν θες… (Απλώνει χέρι.)
Ιβάν: Αδύνατον! (Κουρνιάζει.)
Σίμος: Κάνε μια προσπάθεια, σιγά-σιγά…
Ιβάν: (Κάνει πως σηκώνεται.)…Άσε καλύτερα. (Ξαναμαζεύεται.)
Σίμος: Έλα, να δεις που όλα θα είναι εντάξει.
Ιβάν: (Ξανασηκώνεται, διστακτικά πάει να πιάσει το απλωμένο χέρι.)(Μόλις το αγγίζει ηλεκτρίζεται.) ΑΑΑαα..!!….Είδες που στο ’πα, δεν γίνεται τίποτα.
Σίμος: Εγώ δεν κατάλαβα κάτι, για κάντο πάλι.
Ιβάν: (Πάει να δοκιμάσει.)…Μπορεί να μην πάθεις εσύ, αλλά εγώ…

Λάθος(;)

Ιβάν: Νομίζω ότι τότε έγινε…
Σίμος: Ξέρεις; Τι έγινε;
Ιβάν: … Οι ξένοι κατέβηκαν από το ξύλινο καράβι, ο βοσκός τους ήξερε… του έφερναν πράγματα που είχε ανάγκη, τα μαχαίρια και τα ψαλίδια για τα πρόβατα, τις πήλινες γαβάθες για το γάλα και το τυρί… Πλησίασαν, τους είδε με άδεια χέρια… Μόνο ένα μικρό σακούλι είχαν μαζί τους…
Σίμος: Σακούλι;
Ιβάν: Του το έδειξαν, μέσα είχε χρυσά νομίσματα χτυπημένα με το κεφάλι του βασιλιά τους…
Σίμος: Τυχερός; Ο βοσκός.
Ιβάν: … Λες, αν… αν είχε αρνηθεί να …
Σίμος: Να είχε αρνηθεί, τι;
Ιβάν: Να μην είχε πάρει τα νομίσματα και να τους έλεγε ότι ήθελε αυτά που είχε ανάγκη, κι όχι αυτά τα άχρηστα κέρματα.
Σίμος: Νομίζω ότι ίσως να έγινε και πιο πριν…
Ιβάν: Πώς;
Σίμος: …Οι κυνηγοί το σούρουπο είχαν καθίσει γύρω από την φωτιά, διηγιόντουσαν τη μέρα τους, ένας από αυτούς δεν είχε φέρει τίποτα, τους είπε όμως ότι είδε ένα πολύ μεγάλο θήραμα που δεν μπορούσε να το καταφέρει μόνος, γι’ αυτό τους πρότεινε να τους καθοδηγήσει στο μέρος και μαζί να οργανώσουν μια ομαδική επίθεση…
Ιβάν: Εσύ λες να έλεγαν αυτοί, «όχι»;
Σίμος: Πιστεύω ότι θα ήταν αλλιώς τα πράγματα.
Ιβάν: Ο καθένας μόνος του;
Σίμος: Όχι, όλοι μαζί σε ένα κύκλο χωρίς κορυφή.
Ιβάν: Να τα ισοπεδώσουμε;
Σίμος: Εσύ άρχισες με τις ιστορίες με τα λεφτά. Εγώ σου ’πα. Νομίζω ότι έγινε πιο πριν… Τότε.

O Ιβάν κάθεται, ο Σίμος γυρνάει γύρω από την καρέκλα, συνήθως στέκεται πίσω του.

Ιβάν: Θα μου πεις πόσοι έχουμε μείνει;
Σίμος: Μόνο εσύ…
Ιβάν: Εγώ; Μα… Εσύ δεν…;
Σίμος: Εγώ και όλοι οι άλλοι. Μόνο εσύ.
Ιβάν: Και πώς;…
Σίμος: Υπάρχουμε επειδή υπάρχεις και εσύ… Χωρίς εσένα δεν έχουμε λόγο…
Ιβάν: Και έμεινε μοναχά αυτό το μέρος;
Σίμος: … Μπορείς να πας όπου θες, όλα είναι όπως τα ήξερες.
Ιβάν: Μα υπάρχουν μέρη που δεν έχω πάει και…
Σίμος: Μην σε νοιάζει αυτό, έχουμε φροντίσει τα πάντα.
Ιβάν: Έχετε;
Σίμος: Αν δεν ήσουν εδώ ούτε εμείς θα ήμασταν.
Ιβάν: Είμαι… Μόνος…;
Σίμος: Όχι, έχεις εμάς.
Ιβάν: Δεν είναι το ίδιο όμως, εσείς δεν…
Σίμος: Τίποτα δεν είναι το ίδιο, όλα άλλαξαν μετά την… (καταστροφή(;)
Ιβάν: Κι όταν πεθάνω κι εγώ;
Σίμος: Θα φροντίσουμε να μην συμβεί, κάτι τέτοιο θα μας εξαφάνιζε.

Ένας προβολέας φωτίζει τον Ιβάν που παίζει με μια μακέτα της σκηνής, σαν να έχει μέσα μια μαριονέτα.

Ιβάν: Τον είχα δει μερικές φορές… Ήξερα ποιος ήταν, γνωριζόμασταν από παλιά… Παίζαμε μαζί τα βράδια, όταν ήμουν μικρός… Κρυβόταν, κι εγώ έπρεπε να καταλάβω ποιος είναι… Μερικές φορές κέρδιζε αυτός… Εκείνες τις φορές που ήξερα πότε ήρθε… Δεν γίναμε ποτέ φίλοι… Απλά έμαθα να μην τον υπολογίζω… Τώρα διαβάζω… τα βράδια. Δεν με νοιάζει αν κρύβεται ή όχι… Η αδιαφορία είναι ό,τι χειρότερο μπορείς να κάνεις σε κάποιον… Όταν υπάρχει κάποιος… Κάποιος να σου ανταποδώσει το βλέμμα σου στον καθρέφτη… Δεν τον περιμένω πια… Ξέρω… Θα του ξεφύγω… Θα τον αποφεύγω μέχρι να ξανάρθει… Θα το έχω έτοιμο μέχρι τότε… Όπως με τον καθρέφτη… Τα μάτια είναι ο καθρέφτης, λένε, …της ψυχής… Όταν βλέπεις όμως μόνο τον καθρέφτη… μόνο τον καθρέφτη… Μόνο τότε υπάρχει… τότε υπάρχει… ό,τι και ΤΩΡΑ…

Ανάβουν τα φώτα και φαίνονται οι κλωστές της μαριονέτας που είναι στη σκηνή.

Ιβάν: Θυμάμαι, είχαμε ταξιδέψει μαζί…
Σίμος: Για πόσο καιρό;
Ιβάν: Αρκετό, περίπου 3 χρόνια.
Σίμος: Που πηγαίνατε;
Ιβάν: Ταξιδεύαμε μέχρι την άκρη της αυγής, ο φίλος μου οδηγούσε 5 ώρες κάθε μέρα, από τα βουνά.
Σίμος: Τι λέγατε στη διαδρομή;
Ιβάν: Μιλούσαμε για πολλά, μέχρι που έγινε εκείνο το ατύχημα, ένα φορτηγάκι με τσιγγάνους είχε τουμπάρει… Ο αυτοκινητόδρομος είχε γεμίσει αίμα…
Σίμος: Φοβήθηκες;
Ιβάν: Όχι, μέχρι τη στιγμή που με κοίταξε ο γέρος… Είχε αυτό το βλέμμα… σαν να φταίγαμε εμείς… το πρόσωπο του ήταν γεμάτο αίμα… το βλέμμα του όμως… και τα παιδιά… Τα παιδιά είναι το κεφάλι τους σαν λουλούδι, πλέει στον άνεμο…
Σίμος: Τώρα, τι νιώθεις για αυτό;
Ιβάν: Νομίζω ότι εκείνο το περιστατικό με άλλαξε πραγματικά, από τότε ονειρεύομαι τσιγγάνους… το βλέμμα του γέρου εκείνου… σαν να είχε μέσα του τις ψυχές τους… Και αυτές οι ψυχές ρευστές, καθώς ήταν, έσταξαν μέσ’ τη δικιά μου ψυχή, από τότε είμαι σαν στοιχειωμένος.
Σίμος: Ήθελες να τους βοηθήσεις;
Ιβάν: Ναι, είχαμε όμως κι εκείνον τον άλλο άντρα μαζί μας, στεκόταν στην άκρη του δρόμου, μας έκανε νόημα να σταματήσουμε, ήρθε μαζί μας, από εκείνη την στιγμή χάσαμε κάθε πρωτοβουλία, μας πήγαινε όπου ήθελε…
Σίμος: Αλλάξατε δρόμο;
Ιβάν: Όχι, κάναμε μερικές στάσεις… αυτοκίνητα, φωνές, ανοιχτά πουκάμισα και σηκωμένοι γιακάδες… οι D.J.s είχαν πάρει χάπια και έμειναν ξύπνιοι για τρεις μέρες… μια κοπέλα μας είπε ότι ήταν καθολική, είχε περίοδο, …. Καθολικός Παράδεισος… αίμα και αγνότητα…
Σίμος: Πέρασε μέσα, η παράσταση αρχίζει… Δεν θα δεις κάτι καινούριο, έχεις δει τη ζωή, το θάνατο και τη γέννηση σου, τα υπόλοιπα θα τα θυμηθείς… Είχες έναν καλό κόσμο όταν πέθανες; Αρκετά καλό για να γίνει έργο;

Ο Σίμος πιάνει τον Ιβάν από τον ώμο και τον βάζει να καθίσει σε μια θέση στο κοινό. Το έργο αρχίζει…

Κάλτσες

Οκτώβριος 7, 2007

Δυο άτομα
1: Για να μη σε πιάσει το μάτι οι κάλτσες?
2: Μπορεί…
1: Επειδή φοράς διαφορετικές κάλτσες πιστεύεις πως έχεις και άποψη?
2: Γιατί εσύ τι πιστεύεις? αναρωτήθηκες ποτέ?
1: Δηλαδή, τώρα με βάζεις να αναθεωρήσω ό,τι πιστεύω?
2: Αν το δεις έτσι, γιατί όχι? Ή μάλλον να επανεξετάσεις γιατί πολλά πράγματα είναι έτσι, κι όχι αλλιώς.
1: Και εσύ το καταφέρνεις με τις κάλτσες?
2: Από κάπου ξεκινάει κανείς. Γιατί πιστεύουμε ότι δυο κάλτσες πρέπει να είναι ίδιες για να αποκαλούνται ζευγάρι?
1: Πραγματικά δεν ξέρω?
2: Δεν υπάρχουν και πράγματα ανόμοια μεταξύ τους που τα αποκαλούμε ζευγάρια?
1: …Λες …
2: …Και ποσά αλλά πιστεύουμε με κλειστά μάτια, χωρίς ερώτηση ή αμφισβήτηση.
1: Αυτό σημαίνει ότι πρέπει να τα γκρεμίσουμε όλα?
2: Αντίθετα, πρέπει να τα φέρουμε όλα στη ζωή μας έτσι που να υποστηρίζεται η μοναδικότητα μας.
1: Δηλαδή σαν να δείχνουμε ποιοι είμαστε?
2: Εκτός αν φοβόμαστε για αυτό που είμαστε…

Παπούτσια

Οκτώβριος 7, 2007

Ένας με παπούτσια Docks, χοντρά και γυαλιστερά, κι ο άλλος με εσπαντρίλιες παλιές, ξεφτισμένες, άθλιες.
A: Τι γαμάτα παπούτσια είναι αυτά?
B: Γουστάρεις?
A: Πρέπει να είναι πανάκριβα, πόσο τα πήρες?
Β: Μου τα χαρίσανε…
Α: Τώρα σου χαρίζουν και παπούτσια?
Β: …Ο καθένας δείχνει την εκτίμηση του όπως μπορεί.
Α: Θες να πεις τώρα ότι…
Β: Mε γουστάρουνε και μου το δείχνουνε, ενώ εσένα…
Α: Δε μπορεί κάτι θα έκανες…
Β: Κοίταξε να κάνεις κι εσύ τίποτα αλλιώς σε κόβω να κολλάς, με τις Εσπαντρίλιες.
Α: Μια χαρά είμαι, κι εγώ δε γουστάρω να κάνω τη μαϊμού…
Β: Τώρα με λες και μαϊμού ενώ μόλις χθες…
Α: Χθες φορούσες χειρότερες Εσπαντρίλιες από τις δικές μου.
Β: Με ένα ζευγάρι παπούτσια αλλάζεις επίπεδο, μην νομίζεις ότι θα μείνουμε καιρό φίλοι αν συνεχίσεις να φοράς αυτές τις…
Α: Μη μου πεις πως ούτε τη λέξη θες να πεις…
Β: Δεν θα το συζητήσουμε τώρα…
Α: Να το συζητήσουμε εδώ, χάνω ένα φίλο…
Β: Θα σε παρακαλούσα να μη με αποκαλείς έτσι…
Α: Παραπήρες αέρα μου φαίνεται.
Β: Εγώ τον παίρνω και το χαίρομαι!
Α: Κανόνισε να σου πω κι από πού τον παίρνεις.
Β: Λυπάμαι, δεν θα ανεχτώ τις προσβολές σου.
Α: Ε, άντε γαμήσου ρε!
(Ο Β τρώει μια εσπαντρίλια στο κεφάλι.)