ΓΥΝΑΙΚΑ: Γιατί φοράς κράνος;

ΑΝΔΡΑΣ: Γιατί είμαι άντρας. Δε σ’ αρέσει;

ΓΥΝΑΙΚΑ: Καθόλου. Δεν μου αρέσουνε καθόλου οι άνδρες με κράνος.

ΑΝΔΡΑΣ: Τότε δε σου αρέσουν οι άνδρες γενικά.

ΓΥΝΑΙΚΑ: Όχι. Οι άνδρες με κράνος.

ΑΝΔΡΑΣ: Θες να πεις πως με βαρέθηκες;

ΓΥΝΑΙΚΑ: Πολύ.

ΑΝΔΡΑΣ: Μα κράνος φορούσα πάντα.

ΓΥΝΑΙΚΑ: Όχι. Φοράς τώρα τελευταία.

ΑΝΔΡΑΣ: Πάντα φορούσα.

ΓΥΝΑΙΚΑ: Κάνεις λάθος. Θα σου δείξω παλιές φωτογραφίες. Άνοιξέ τες. Τις έχω στο συρτάρι. Δε φορούσες ποτέ κράνος.

ΑΝΔΡΑΣ: Κάποια στιγμή αναγκάστηκα να το βάλω.

ΓΥΝΑΙΚΑ: Τον τελευταίο χρόνο.

ΑΝΔΡΑΣ: Θα το υποστείς.

ΓΥΝΑΙΚΑ: Όχι.

ΑΝΔΡΑΣ: Όχι;

ΓΥΝΑΙΚΑ: Θα έρθει σε λίγο κάποιος άλλος. Αυτός δε φοράει κράνος.

ΑΝΔΡΑΣ: Κανείς δεν πρόκειται να έρθει.

ΓΥΝΑΙΚΑ: Θα έρθει σου είπα. Τον περιμένω από ώρα σε ώρα.

ΑΝΔΡΑΣ: Σε κοροιδέψανε.

ΓΥΝΑΙΚΑ: Σταμάτα. Θα με πάρει να φύγουμε. Θα πάμε στη θάλασσα.

ΑΝΔΡΑΣ: Ξύπνα! Δεν πρόκειται να έρθει κανείς!!!

ΓΥΝΑΙΚΑ: Αααα!!!! Δεν αντέχω να σε βλέπω!!! Με αυτό το κράνος στο κεφάλι σου!!!

ΑΝΔΡΑΣ: Είμαι ο άντρας σου.

ΓΥΝΑΙΚΑ: Δε θέλω πια!!! Κουράστηκα.

ΑΝΔΡΑΣ: Θα κάτσεις εδώ. Κάτω στην καρέκλα. Θα κλειδώσω.

ΓΥΝΑΙΚΑ: Μη κλειδώσεις.

ΑΝΔΡΑΣ: Νομίζεις πως θα ξεφύγεις έτσι εύκολα; ΕΓΩ θα φύγω. Όταν μπορέσω. Εσύ θα κάτσεις εδώ και κιχ δε θα βγάλεις.

ΓΥΝΑΙΚΑ: Σε παρακαλώ, μη κλειδώσεις.

ΑΝΔΡΑΣ: (κλειδώνει) Σε κλείδωσα. (κάθεται πάλι)

ΓΥΝΑΙΚΑ: Βγάλε το κράνος απ’ το κεφάλι σου.

ΑΝΔΡΑΣ: Πες μου λοιπόν; Πώς πέρασες τη μέρα σου σήμερα;

ΓΥΝΑΙΚΑ: (Σιωπή) Σήμερα πέρασα πολύ ωραία. Βγήκα βόλτα στον κήπο με τα δέντρα, άκουσα τα πουλιά, κάθισα στο παγκάκι, διάβασα την εφημερίδα μου……έκανα πολλά πράματα σήμερα……..

 –          Κυρία  Χονδροκούκη!!! Κυρία Χονδροκούκη!!!! Ανοίξτε!!!! Ανοίξτε σας παρακαλώ!!!! Κυρία Χονδροκούκη!!! Ξέρω ότι είστε μέσα!!! Δε μπορείτε να μου κρυφτείτε!!! Σας άκουσα!!! Κυρία Χονδροκούκη!!!! Ανοίξτε!!!

–          Τι θέλετε και μου χτυπάτε;!!! Ξέρετε ότι είναι μονάχα 11.00 το πρωί; Σήμερα είναι Σάββατο και ο κόσμος συνήθως κοιμάται τέτοια ώρα.

–          Θέλετε να πείτε πως σας ξύπνησα;

–          Ακριβώς! Με ξυπνήσατε!

–          Χα! Αφού άκουσα περπατήματα. Τι θέλετε να μου πείτε κυρία Χονδροκούκη; Πως υπνοβατείτε;

–          Μπορεί…μέσα στον ύπνο μου να σηκώθηκα. Για νερό. Μετά ξανακοιμήθηκα. Είναι Σάββατο πρωί που ο κόσμος χουζουρεύει τέτοιες ώρες κι εσείς έρχεσθε και μου χτυπάτε επίμονα την πόρτα μου!

–          Χα! Ζητάτε και τα ρέστα από πάνω κυρία Χονδροκούκη;

–          Γιατί; Τι έκανα! Σας πέιραξα εσάς; Μήπως σας ενόχλησα; Όχι βέβαια!!! Και για τίποτα τέτοιο δε θα μπορούσατε ποτέ να με κατηγορήσετε. Σας φέρομαι με τον καλύτερο τρόπο. Σας…

–          Καλύτερος τρόπος λέγετε να μας ξυπνάτε τα χαράματα με την αγριοφωνάρα σας;

–          Δεν φταίω εγώ, οι άλλοι με φέρνουνε σε τέτοια θέση.

–          Οι άλλοι; Θέλετε να πείτε είναι πολλοί;

–     Ε, τι σας νοιάζει εσάς αυτό; Μπορείτε να μου πείτε;

–          Όλα με νοιάζουν κυρία μου όταν νοικιάζετε το σπίτι μου.

–          Το νοίκι σας το δίνω. Δε χρωστάω τίποτα.

–          Βέβαια! Αυτό δα έλειπε και να χρωστούσατε.

–          Τι θέλετε τέλος πάντων από εμένα!

–          Θέλω να μαζέψετε τα πράγματά σας και να φύγετε. Σας κάνω έξωση.

–          Έξωση; Γιατί;  Τι έκανα!!!! Είμαι τίμια εγώ. Το νοίκι σας το δίνω!

–          Σας έχω κάνει παρατήρηση επανειλημμένως να μην φωνάζετε καμία ώρα της ημέρας πόσο μάλλον στις τρεις και τέσσερις τα ξημερώματα!!!! Δεν ξέρω εσείς τι κάνετε αυτήν την ώρα, εγώ όμως και η γυναίκα μου – κυρία μου – κοιμόμαστε. Καθώς και η οικογένεια που μένει παραπάνω με τα τρία της παιδιά!!! Σηκώνετε τη γειτονιά στο πόδι κυρία Χονδροκούκη!!! Δεν το καταλαβαίνετε;!!!!

–          Δεν θα το ξανακάνω!!!

–          Αυτό μου το είπατε και το ξανάπατε και το υποσχεθήκατε πολλές φορές. Κάθε νύχτα όμως τα ίδια κάνετε.

–          Μα δε φωνάζω κάθε νύχτα!

–          Αν δε φωνάζετε κάθε νύχτα, φωνάζετε σίγουρα νύχτα παρά νύχτα.

–          Μα αφού….(κλαίει) αφού με κοροιδεύουνε κύριε….πως σας λένε…ξέχασα!!!

–          Πετράκη.

–          Κύριε Πετράκη! Καταλάβετέ με!!! Με κοροιδεύουνε!!! Και…πάνε να με κλέψουνε!!!

–          Κάθε νύχτα σας κλέβουνε;

–          Ναι!!! Ναι!!! Κάθε νύχτα!!! Ένας….ένας παλιάνθρωπος!!!! Μου φέρεται άσχημα κύριε Π….π…..

–          Πετράκης.

–          … Πετράκη!!! Μου φέρονται άσχημα!!! Δε με σέβονται!!! Δε μάθαν καλούς τρόπους απ’ το σπίτι τους. Δε με αγαπάνε κύριε Πετράκη!!!! Κανείς δε με αγαπάει εμένα!!! Κανεις!!!

–          Δε με ενδιαφέρει κυρία Χονδροκούκη μου ποιος σας αγαπάει και ποιος όχι. ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΟΥ ΑΔΕΙΑΣΕΤΕ ΤΗ ΓΩΝΙΑ!

–          Γιατί!!! Επειδή είμαι φτωχιά;!!! Κι εσείς είσαστε του καλού κόσμου;! Ρωτήστε με κι εμένα πώς ήτανε στο σπίτι μου!!! Τι φταίω εγώ για τη μοίρα μου κι αυτό που μου’ τυχε!

–          Είναι οριστική η απόφασή μου. Δεν αλλάζει.

–          Δεν είναι εύκολο να βρει κανείς ένα φτηνό σπίτι. Και το δικό σας είναι και άνετο.

–          Αν δε τα μαζέψετε, θα φέρω την αστυνομία.

–          Όχι την αστυνομία κύριε π….σας παρακαλώ!!! Αφίστε με να μείνω!!!

–          Αποκλείεται.

–          Γιατι….γιατι είμαι πόρνη ε;!!! Καταλάβατε πως είμαι πόρνη!!! Γι’ αυτό θέλετε να με διώξετε!!! Όλοι θέλουν να με διώξουν. Σας πείραξα; Όχι. Σας έκανα κακό; Τι με σπρώχνετε όλοι και με κλωτσάτε ε; Μια τίμια πόρνη είμαι.!!! Δίνω και παίρνω!!!! Δεν κλέβω κανέναν!!! Δεν παίρνω χωρίς να δώσω!!! Σε αντίθεση με άλλους!!! Κι εγώ έχω καλή ψυχή!!! Δεν είμαι σκατόψυχος σαν κι εσάς!!!! Που πάτε να με βγάλετε κι απο το σπίτι!!!! Και σιγά μην ακούνε οι αποπάνω!!! Που έχουνε παιδιά!!!! Τόσες πολλές είναι οι φωνές μου;!!! (Κλαίει) Μου λέει πως με αγαπάει και μου λέει να συνεχίσω να εκδίδομαι γιατί δε φτάνουν τα λεφτά!!! Κι όλο μου φέρνει άνδρες, κάθε νύχτα κι εγώ του είπα πως θέλω να σταματήσω πια και να μείνουμε μαζί!!!! Κι εκείνος δε με καταλαβαίνει!!!! Και έρχονται και μου δινουν λιγότερα απ’ όσα συμφωνήσαμε!!! Να μη φωνάξω;;;!!!! Με εξαπατούν!!!!! Με κοροιδεύουν!!!! Σας παρακαλώ!!!! Μη με διώχνετε κι εσεις!!!! Σας παρακαλώ!!!! Τουλάχιστον εσείς που είστε μορφωμένος καταλάβετε με!!!! Σα σκουπίδι μου συμπεριφέρονται!!!!! Θέλουν να με λιώσουν και δε τους νοιάζει τίποτα πώς αισθάνομαι εγώ!!!!! Κι εγώ τον αγαπώ, τον αγαπώ και θα’ δινα και τη ζωή μου αν χρειαζότανε για εκείνον!!!! Θα έπεφτα στη θάλασσα αν χρειαζότανε κι ας πνηγόμουνα!!!! Δε με νοιάζει!!!! Δε με νοιάζει τίποτα!!!! Τον αγαπώ πιο πολύ κι από τον εαυτό μου!!!! Έχετε αγαπήσει εσείς κύριε Π. ;

–          Δεν ξέρω. Μάλλον.

–          Εγώ όμως αγαπώ!!!! Αγαπώ κύριε Π.! Γι΄αυτό! Γι΄αυτό φωνάζω!! Δεν ξέρετε τότε πώς νιώθω Δεν ξέρετε! κύριε Π.! Γι΄αυτό δεν μπορείτε να με καταλάβετε!

–          Μπορώ να καταλάβω κάποια πράγματα.

–          Αλήθεια;!!! Αλήθεια κύριε Π.; Με καταλαβαίνετε;;!

–          Ναι…σας παρακαλώ μη με λέτε κύριο Π. Πετράκη με λένε. Αντώνη Πετράκη.

–          Κύριε Αντώνη Πετράκη….δεν ξέρετε πόσο χαίρομαι….πόσο συγκινούμαι που με καταλαβαίνετε!

–          Τι να πω δεσποινίς Χονδροκούκη…το καλύτερο θα ήταν να…τον ξεχνούσατε αυτόν τον άνθρωπο και να δίνατε την καρδιά σας σε κάποιον άλλο. Πιο τίμιο.

–          Να τον ξεχάσω;;;!!! Να τον ξεχάσω!!! Μα είναι ο άνθρωπός μου!!! Ο άνδρας μου! Ποτέ δε θα μπορούσα να τον ξεχάσω! Ο θάνατος θα μας χωρίσει!

–          Ο θάνατος θα σας χωρίσει με έναν άνθρωπο που σας φέρνει άντρες και έπειτα σας παίρνει τα λεφτά;

–          Δεν μου τα παίρνει όλα!!!

–          Έστω τα μισά!!!

–          Είναι καλός κατά βάθος!!! Έχει καλοσύνη μέσα του!!!

–          Πού την είδατε την καλοσύνη!!!

–          Την είδα ζωγραφισμένη στα μάτια του!!!

–          Χα! Σας κοροιδεύει κυρία Χονδροκούκη!!! Δε σας αγαπάει!!!

–          Ω! Μα όχι!!! Όχι!!!! Δε θα μπορούσε ποτέ να κάνει κάτι τέτοιο!!!! Είναι καλός!!!! Είναι πολύ καλός άνθρωπος!!!! Είναι ο καλύτερος του κόσμου!!!!

–          Μάλιστα.

–          Καταλάβατε λοιπόν γιατί φωνάζω. Έχω πολύ σοβαρούς λόγους κύριε Αντώνη.

–          Λυπάμαι κυρία…δεσποινις ήθελα να πω…αλλά δε μπορώ να σας κρατήσω….ξέρετε…διαμαρτύρονται και οι άλλοι.

–          Εντάξει….πολύ καλά….ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΑΝΘΡΩΠΙΑ!!!! ΕΙΣΤΕ ΓΑΙΔΟΥΡΙ!!!!!

–          Σας παρακαλώ κ…δεσποινις …εγώ σας κατάλαβα!!! Καταλάβετε τώρα κι εσείς εμένα!!!!

–          Δεν έπρεπε να μιλήσω!!!! Εσείς δεν καταλαβαίνετε τίποτα!!!!

–          Καταλαβαίνω ότι αρκετά σας ανεχτήκαμε!!!!!

–          Ούτε εσείς έχετε τσίπα πάνω σας!!!!

–          Δεν υποφέρεστε κυρία….!!!! Αναστατώνετε τον κόσμο!!!!!

–          Όπως με αναστατώνουν κι εμένα!!!!!

–          Τέλος πάντων….σας δίνω άλλη μία ευκαιρία. Να μην το επαναλάβετε. Άλλη ευκαιρία δεν θα έχετε.

–          Ευχαριστώ!

–          Να….πάρτε κι αυτά τα.…πατούμενα….Είναι πατούμενα. Ζεστά. Κάνετε και θόρυβο μ’ αυτά τα παλιοπάπουτσα! Απ΄το στενό πιο κάτω τα αγόρασα.  Για το σπίτι που’ χει κρύο.

–          Τι μου λέτε κύριε Π……….μου χαρίζετε πατούμενα!!!! Ω τι να σας πω!!! Με κατασκλαβώνετε!!!

–          Νααα είναι που’ χει κρύο τώρα.

–          Θα τα φορέσω κύριε Π…….θα τα φορέσω τώρα κι όλας!!!!

–          Γεια σου παιδί μου!

–          Γεια σας κύριε Π. και θα προσέξω να κάνω ησυχία!!! Όπως είπαμε!!!!

–          Πετράκης. Κι άμα σε πειράζουνε να μη κάνεις φασαρία να έρχεσαι να το λες σε μένα.

–          Ό,τι πείτε κύριε Πετράκη. Ο,τι πείτε.

–          Γεια σου.

–          Θα τα φορέσω γεια σας κύριε Π.

–          Πετράκης.

–          Γεια σας!!!!