To μπλου τζην

Δεκέμβριος 6, 2007

Στην παραλία. Ο Τζέικ γρατζουνάει την κιθάρα του. Ο Ρον και η Τιμ μπαίνουν τρέχοντας. Ο Τζέικ αφοσιωμένος στην κιθάρα του.
ΤΙΜ: Μα στο είπα πριν, όταν χορεύαμε.
ΡΟΝ: Τιιμ; Mα τί όνομα είναι αυτό; Αυτό είναι αντρικό!
ΤΙΜ: Τιμ. Δηλαδή Τίμα – Από το Φάτιμα.
ΡΟΝ: Φάτιμα;; Φάτιμαα;; Το πιστεύεις φίλε;
(Παύση)
ΡΟΝ: Τζέικ!
ΤΖΕΙΚ: Ε; (Βλέποντας την Τιμ.) Α, γειά…
ΡΟΝ: Λοιπόν φίλε δε θα το πιστέψεις. Aυτή εδώ τη λένε….
ΤΙΜ: Γιατί; Τι έχει;
ΤΖΕΙΚ: Ποιος;
ΡΟΝ: Ποιο. Το όνομά της!
ΤΙΜ: Τι έχει το όνομά μου δηλαδή;
ΤΖΕΙΚ: Τι έχει;
ΡΟΝ: Είναι ανατολίτικο φίλε. Μiddle East.
ΤΖΕΙΚ: Middle East?
ΡΟΝ: Στοίχημα μια εξάδα μπύρες.
ΤΖΕΙΚ: (Προς την Τιμ.) Αφγανιστάν;
ΤΙΜ: Όχι, αλλά… Δεν κατάλαβα;!…
ΡΟΝ: Ιράκ φίλε. Εμένα μου βρωμάει Ιράκ!
ΤΙΜ: Ποιο είναι το πρόβλημά σου;
ΡΟΝ: Εγώ; έχω πρόβλημα.
ΤΙΜ: Γουστάρεις πόλεμο, ε; Έλα πες το!
ΡΟΝ: Δεν σου είπα πως γουστάρω πόλεμο!
ΤΙΜ: Άλλα έλεγες πριν. Χρειάζεσαι επειγόντως ψυχανάλυση.
ΤΖΕΙΚ: Σταματήστε! Από Τουρκία είσαι;
ΤΙΜ: Λίβανο.
ΤΖΕΙΚ: Λίβανο; Ναι ε;;
ΡΟΝ: Που σκατά πέφτει αυτό;
ΤΙΜ: Καλά, είσαι εντελώς αμόρφωτος.
ΤΖΕΙΚ: Σακίρα.
ΡΟΝ: Τι σχέση έχει τώρα η Σακίρα;
ΤΙΜ: Καταγωγή. Από Λίβανο. … Ασίαα;;;
ΡΟΝ: Σσσ… Πλάκα κάνεις! Noτιοαμερικάνα είναι.
ΤΙΜ: Ναι. Κι εγώ από ένα φιορδ της Νορβηγίας…
ΡΟΝ: Ξέρεις να φτιάχνεις και βόμβες; (Γελάει)
ΤΙΜ: Μόνο ζωσμένες σε μπλου τζην.
ΡΟΝ: Ουάου Τζέικ! Να χάπενινγκ για τη Σχολή!
ΤΖΕΙΚ: Τι χάπενινγκ δηλαδή;
ΡΟΝ: Ντύνουμε σκιάχτρα με τα μπλου τζην μας – ζωσμένα και καλά με δυναμίτες – τους βάζουμε φωτιά – φωνάζοντας: «Τέλος στην Τρομοκρατία!!». Τι λες;
(Παύση)
ΤΖΕΙΚ: Ξέχνα το Ρον. Το μπλου τζην μου κοστίζει μια περιουσία…
Ο Τζέικ επιστρέφει στην κιθάρα του.
Η Τιμ κρύβει το πρόσωπό της.

Το σκουλαρίκι

Νοέμβριος 30, 2007

Ένας ηλικιωμένος άντρας καθισμένος σε καρέκλα. Με φανερό άγχος τακτοποιεί το σακάκι του, ορθώνει τον κορμό του κοιτάζοντας ευθεία στο κενό. Στο πόδι του έχει ακουμπισμένη ανάποδα μια φωτογραφία. Τη σκεπάζει με τα χέρια του απαλά.
Γεώργιος Οικονομόπουλος του Νικολάου. Γυρεύω δυο γυναίκες. Τις ψάχνω παντού εδώ και πέντε μήνες. Μοιάζουν σα δυο σταγόνες νερό. Δε θυμάμαι πολλά από αυτές. Μόνο ετούτη τη φωτογραφία έχω (σηκώνει τη φωτογραφία και την κρατάει λίγο πιο κάτω από το πρόσωπό του). Σωτήριον έτος 1946. Είχαν έρθει από την Αμερική για διακοπές. Τις γνώρισα κάτω στη θάλασσα. Πέντε χιλιόμετρα ποδαρόδρομο τη μέρα… Να, εδώ είμαι εγώ πίσω από τη μεγαλύτερη. Είχε βγει πρώτη μου είχε πει… Σαν αυτό να την έκανε καλύτερη. Μπορεί και να ήταν. Να είναι. Ποιος ξέρει; Δεν τις ξανάδα από τότε. Η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω τίποτα γι’ αυτές. Μόνο τα ονόματά τους. Είναι γραμμένα εδώ (κοιτάζει πίσω τη φωτ). Κλέλια και Σαμάνθα Τζζό… Τζό-ουνς! Όπως και να έχει, θα παρακαλούσα όποιον ξέρει κάτι γι’ αυτές, να επικοινωνήσει μαζί μας το συντομότερο. Εχω κάτι δικό τους που… Δυστυχώς είναι μόνο το ένα… Δεν ξέρω σε ποιάν από τις δυο ανήκει. Εγώ, εγώ απλά βούτηξα και το ‘πιασα… Αλλά μέχρι να βγω έξω, εκείνες είχαν φύγει. Πρέπει όμως να τους το παραδώσω. Οπωσδήποτε… (Μικρή παύση) Βλέπετε, από όταν αρρώστησα, εδώ και λίγους μήνες δηλαδή, αποφάσισα να ξεφορτωθώ τα πάντα. Αυτό εδώ (δείχνει το σκουλαρίκι) είναι από τα τελευταία πράγματα που έχουν μείνει στη ντουλάπα μου… Και σίγουρα δεν είναι δικό μου. (Μικρή παύση) Ο εγγονός μου λέει πως αυτό που τώρα κάνουμε είναι σαν την τηλεόραση και ακόμη καλύτερο. Καλύτερο και από τον Ερυθρό Σταυρό!… Και έχει δίκιο το παιδί μου. Το σπίτι μου είναι στο βουνό, εδώ. Πέντε χιλιόμετρα από τη θάλασσα. Βαπόρι δένει μια φορά την εβδομάδα. Αλλά και πάλι άχρηστο μου φαίνεται… Η Αμερική είναι στου διαόλου τη μάνα. Κι ο Ερυθρός Σταυρός δεν είναι για χαμένα σκουλαρίκια. Γι’ αυτό, όποιος… όποιος ξέρει κάτι γι’ αυτές εδώ τις δυο κοπέλες, θα πρέπει να κάνει… (Διαβάζει τη δεξιά παλάμη του) «Νταμπμπμπππλ-κλικ-στην-ηλεκτρρρική-διεύθυνση-δίπλα-στο-αριστερό-μου-μάτι». Δεν έχω ιδέα τι σημαίνει (διαβάζει την άλλη του παλάμη) «ιιν-τερ-νέτ», αλλά καλό θα είναι να το κάνετε. Θα με βοηθήσετε πολύ. (Παύση. Γυρίζει το κεφάλι στο πλάι.)Τελείωσα. Να σηκωθώ τώρα;

Η κουκούλα

Νοέμβριος 30, 2007

Μια μέρα πριν το μακελειό στη Βιρτζίνια. Στην παραλία. Ο Πωλ γρατσουνάει την κιθάρα του.
ΤΖΕΪΝ: (στο Σαμ) Αλλότμεντς; Εννοείς κρατικά αγροτεμάχια;
ΣΑΜ: Ναι ρεε… Χωράφια με λαχανικά!
ΠΩΛ: Απίστευτο.
ΤΖΕΪΝ: Γιατί απίστευτο;
ΠΩΛ: Γιατιιιί;;; Δηλαδή, είσαι τελευταίο εξάμηνο στη σχολή…
ΤΖΕΪΝ: ΠΡΟτελευταίο!
ΠΩΛ: Σόρρυ. Και αντί να σκίζεσαι στο διάβασμα θα ΄βαζες το ψαθάκι σου και θα πήγαινες να φυτέψεις μάραθο;
ΤΖΕΪΝ: Εγώ προσωπικά θα φόραγα κουκούλα.
ΣΑΜ: Οι οικολόγοι δε φοράν κουκκούλες.
ΠΩΛ: Ούτε αλεξίσφαιρα.
ΤΖΕΪΝ: Πώς σου ήρθε τώρα αυτό;
ΠΩΛ: Ποτέ δεν ξέρεις από πού θα σου ΄ρθει…
Τους σημαδεύει με τους δείχτες των χεριών σαν να κρατάει πιστόλι. Η Τζέιν δυσανασχετεί.
ΣΑΜ: Χέσ’ τον. Όλο εξυπνάδες είναι…
ΤΖΕΪΝ: Και πληρώνουν ενοίκιο στο κράτος για να τους αφήνουν να φυτεύουν;
ΣΑΜ: Ναι, οικολογικά λαχανικά… Χωρίς κέρδος! Τέλειο;;
ΤΖΕΪΝ: Φανταστικό! Μπορούμε κι εμείς…Θα τα μοιράζουμε στην εστία!
ΠΩΛ: Αχ ναι. Στα πεινασμένα…
ΣΑΜ: Καλά, κορόιδευε… Αυτοί που το σκέφτηκαν είναι σούπερ άτομα. Ευαισθητοποιημένοι.
ΠΩΛ: Δεν έχουν τίποτα καλύτερο να κάνουν, λέω γω;
ΣΑΜ: Γιατί όχι ρε; Σιχάθηκαν να τρώνε μεταλλαγμένα!.
ΠΩΛ: Α. Επανάσταση δηλαδή… Ζήτω.
ΣΑΜ: Αντίδραση ρε. Αντίδραση στο σύστημα…
ΠΩΛ: Μμμ. Αντίδραση είναι κι αυτό. (Κάνει πως τους πυροβολεί.)
ΤΖΕΪΝ: Πολλές ταινίες βλέπεις. Μήπως έχεις και κάνα κίνητρο;
ΠΩΛ: Επειδή τόση ώρα μου λέτε μαλακίες! Να γιατί!
ΣΑΜ: Ήρεμα φίλε.. Πώς κάνεις έτσι;
ΠΩΛ: Εσείς πώς φέρεστε έτσι!
ΤΖΕΪΝ: Εμείς;; Τι κάναμε δηλαδή;
ΠΩΛ: Δε γουστάρω ρε την υποκρισία σας! «Μπορούμε-να κάνουμε- καλύτερο-τον κόσμο μας- φυτεύοντας-λαχανικά».Στα κρατικά αλλότμεντς! (Δήθεν ονειροπόληση) Ψηλάάά… Στα U.S. Χάιλαντς…
ΤΖΕΪΝ: Πολλά νεύρα έχεις. Καλύτερα να επισκεφτείς το ψυχολόγο της Σχολής.
ΠΩΛ: Aλλότμεντς, ομορφούληδες, λένε και τα φράγκα. Φράγκα για τους νεκρούς στρατιώτες στο Ιράκ! Aλ-λότ-μεντς ίσον Τηλεόραση! Εκεί να δεις «λαχανικά». Κίνητρα για κάθε βαρεμένο! Δεν είδα όμως να μιλάει κανείς…
ΤΖΕΪΝ: Ναι, και τι θες να κάνουμε τώρα δηλαδή;
ΣΑΜ: Σωστό. Είσαι αρνητικός φίλε. That’s all.
ΠΩΛ: Έτσι, ε; Εδώ ο κόσμος καίγεται κι εσείς, τα κουκουλώνετε όλα μια χαρά: «Τι να κάνουμε τώρα δηλαδή;.»… Α! Το βρήκα!… Ας φυτέψουμε λαχανικά!
ΣΑΜ: Πωωω… Δε μπορώ τη γκρίνια. Λέω να την κάνω.
Ο Σαμ αρχίζει να μαζεύει τα πράγματά του.
ΠΩΛ: (Στην Τζέιν) Κατάλαβες τι εννοώ; Ενοχληθήκαμε… (Μικρή παύση) (Στο Σαμ) Μείνε Σαμ! Τι θα ΄λεγες να φυτεύαμε και λίγες φράουλες;
ΤΖΕΪΝ: (Με χαρά) Άγριες; Είναι πιο κόκκινες!
ΠΩΛ: Γιατί όχι; (Κοιτάζοντας πάλι το Σαμ που μαζεύει) Εϊ φίλε! Αν αύριο έμπαινε κάποιος στην εστία και καθάριζε την Τζέιν επειδή του τη δίνουν οι αγριοφράουλες, τι θα έλεγες;
ΤΖΕΪΝ: (διστακτικά, καθόλου σίγουρη) «Μηην καλλιεργείτεε… άγριαα φρούτα;;;»
ΣΑΜ: (Φορώντας την κουκούλα της μπλούζας του) Τζέιν θα ΄ρθεις; (Παύση) Αντε γεια… (Απομακρύνεται)
ΠΩΛ: (φωναχτά) Καληνύχτα μπάρμπα Σαμ! Και όταν φτάσεις στην εστία βγάλε την κουκούλα. Έχει πολύ ζέστη μέσα.