Τα γυαλιά ηλίου

Ιανουαρίου 31, 2008

Σκηνή Πρώτη

Στο δωμάτιο ψυχιατρείου ένας κουλουριασμένος άντρας που φοράει μεγάλα γυαλιά ηλίου. Τον παρατηρεί ο γιατρός. Λίγο πιο κει στέκεται ένας νοσοκόμος.

Νοσοκόμος: Δεν τα βγάζει τα γυαλιά.
Γιατρός: Ας τον. Δεν πειράζει.
Νοσοκόμος: Αν τα σπάσει και κάνει καμιά βλακεία με τα τζάμια, εγώ θα την πληρώσω.
Γιατρός: Δεν θα κάνει. δεν είναι επιθετικός. (στον άντρα) Έτσι φίλε; Όλα καλά θα πάνε. Όλα καλά. Θέλεις να βγούμε μαζί καμιά βολτίτσα στο προαύλιο; Να γνωρίσεις τον χώρο; (δεν παίρνει απάντηση) Καλά. Κάθισε εδώ, ηρέμησε και θα τα πούμε αύριο πάλι. Θα ξεκινήσουμε τη θεραπεία μας και βλέπουμε. Μόλις καταλάβουμε τι μας συμβαίνει θα κινηθούμε ανάλογα. Αν βοηθήσεις και συ λίγο, αυτά θα γίνουν συντομότερα. (πάει να φύγει και γυρίζει) Τι δουλειά είπαμε κάνουμε;
(ο νοσοκόμος πετάγεται)
Νοσοκόμος: Ποιητής. (χαμογελάει πονηρά) Ποιητής μου είπε η γυναίκα του. Να τα αποτελέσματα.
Γιατρός: Ποιητής. Πόσο καιρό; Θέλω να πω γράφουμε χρόνια;
Άντρας: Εμείς οι δύο; Ναι. Χρόνια.

Σκηνή Δεύτερη (πέντε λεπτά αργότερα)

Στο γνωστό δωμάτιο του ψυχιατρείου ο άντρας κουλουριασμένος. Μπαίνει η γυναίκα. Τον πλησιάζει αργά και κάθεται στα γόνατα για να είναι κοντά του.
Γυναίκα: Βγάλε επιτέλους τα γυαλιά ηλίου να δω τα μάτια σου. Από μένα κρύβεσαι; (παύση) Τι έχεις πάθει; Νομίζεις ότι πίστεψα εγώ ότι τρελάθηκες; (παύση) Μη κρύβεσαι. Έλα καρδιά μου. Μου λείπεις. Δεν θα επιμείνω άλλο να κάνουμε παιδί. Στο υπόσχομαι.
(κάθεται δίπλα του λυπημένη) Έχεις δίκιο μάτια μου. Δεν είναι δικιά μας η ακτή.
Άντρας: Και οι θάλασσες είναι κόκκινες και τα καράβια βουλιάζουν.
Γυναίκα: Το ξέρω. Απλώς σκέφτηκα πως ίσως να μπορούσαμε να τα αλλάξουμε. (ο άντρας την αγκαλιάζει)
Άντρας: Μείνε εδώ. Κοντά μου. Τίποτα δεν αλλάζει έξω. Μόνο εδώ. Μέσα μας.

Σκηνή Τρίτη (έναν χρόνο μετά)

Στο προαύλιο του ψυχιατρείου ανάμεσα σε άλλους τροφίμους ο άντρας και η γυναίκα κάθονται σε ένα παγκάκι και συζητάνε φορώντας και οι δύο γυαλιά ηλίου. Κρατιούνται σφιχτά.

Γυναίκα: Πέρασε καιρός.
Άντρας: Ένας χρόνος.
Γυναίκα: Λες οι δαίμονες να έχουν ακόμα την ακτή μας;
Άντρας: Ακόμα. Για πάντα.
Γυναίκα: Και οι θάλασσες τι χρώμα έχουν τώρα;
Άντρας: Το ίδιο κόκκινο. Βαθύ κόκκινο.
Γυναίκα: Τότε μπορεί όλα τα καράβια να έχουν βουλιάξει πια.
Άντρας: Μέσα σε καπνούς.
(Παύση)
Γυναίκα: Τι έχει αλλάξει μέσα μας;
Άντρας: Είμαστε ήσυχοι.
Γυναίκα: Οι άλλοι είναι έξω. Ολομόναχοι.
Άντρας: Είμαστε ήσυχοι.
Γυναίκα: Οι άλλοι είναι έξω ολομόναχοι.
Άντρας: Τι να κάνουμε;
Γυναίκα: Αν οι καπνοί είναι ψεύτικοι;
Άντρας: Ο ορίζοντας είναι μακριά.
Γυναίκα: Πως το ξέρουμε;
Άντρας: Γιατί να το μάθουμε;
Γυναίκα: Θα είμαστε ακόμα ήσυχοι αν δεν το μάθουμε;
Άντρας: Όταν φορέσαμε τα γυαλιά, αφήσαμε τα καράβια μας να χαθούν. Αυτή ήταν η απόφαση.
(Παύση)
Γυναίκα: Οι άλλοι είναι έξω ολομόναχοι.
Άντρας: Εκεί θα πεθάνουμε.
Γυναίκα: Ναι. Αλλά όχι πριν.
(Παύση)
(Σηκώνονται αργά, τελετουργικά και βγάζουν τα γυαλιά τους ενώ περνάει πίσω τους ο γιατρός φορώντας γυαλιά ηλίου.)

Advertisements

One Response to “Τα γυαλιά ηλίου”

  1. Angelo Andreopoulos Says:

    Μπράβο! Θαυμάσιο!


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: