Το τζάκετ

Οκτώβριος 22, 2007

Πρόσωπα του έργου: Ανν, Μάικ, Κιμ, Κλερ

ΕΙΚΟΝΑ 1η

Παραλία. Βράδυ. Στο βάθος διακρίνεται μία σκηνή.

Ανν: Γιατί είσαι τόσο ντροπαλός;
Μάικ: Καμάκι του κάνεις; Αφού βλέπεις ότι είναι στο κόσμο του.
Ανν: Σταμάτα εσύ!
Μάικ: Καλά θα ασχοληθώ με την κιθάρα μου. Μη στη χαλάσω κιόλας.
(πηγαίνει προς την σκηνή)
Ανν: Μη τον ακούς. Πάντα έτσι κάνει. Δεν καταλαβαίνει ότι κάποιος μπορεί να είναι διαφορετικός. (παύση) Όμως αλήθεια, είσαι πολύ σιωπηλός.
Κιμ: Δεν έχω κάτι να πω.
Ανν: Σ’ αρέσει εδώ;
Κιμ: Όχι και τόσο.
Ανν: Γιατί; Είναι πολύ όμορφα.
Κιμ: Με τρομάζει το σκοτάδι… η νύχτα μ’ αρέσει μόνο όταν έχει πανσέληνο.
Ανν: Θα μπορούσαμε ν’ ανάψουμε φωτιά.
Κιμ: (αντιδρώντας κάπως βίαια) Όχι… όχι… μη… δεν… Θέλω να περπατήσω λίγο.
(φεύγει απ’ την παραλία)
Ανν: Δεν καταλαβαίνω. Τι έπαθε ξαφνικά;
(έρχεται ο Μάικ με την κιθάρα του)
Μάικ: Τι έγινε; Μόνη σου είσαι; Που πήγε αυτός;
Ανν: Κιμ τον λένε.
Μάικ: Καλά δεν στον θίξαμε κιόλας.
Ανν: Ζηλεύεις;
Μάικ: Τι να ζηλέψω μωρέ; Τον ψυχάκια.
Ανν: Μερικές φορές γίνεσαι κακός. Επειδή είναι ντροπαλός και δε μιλάει πολύ, θα τον βγάλουμε κι άρρωστο τώρα;
Μάικ: Εμένα πάντως δε μ’ αρέσει καθόλου. Όλο αινίγματα είναι. Πετάει μια μαλακία και τη κάνει. Έτσι για να δημιουργήσει μυστήριο. Αλλά εσείς οι γυναίκες είστε ηλίθιες. Τσιμπάτε με κάτι τέτοια.
Ανν: Κοίτα, δεν έχω όρεξη να τσακωθώ τώρα. Παράτα με!
Μάικ: Δε μου λες; Εμένα γιατί με κουβάλησες εδώ; Για να παριστάνω το μαλάκα. Μια χαρά τα πάτε οι δυο σας.
Ανν: Το ξέρεις ότι δε συμβαίνει τίποτα. Αλλά αν συνεχίσεις…
(σηκώνεται και την πλησιάζει απειλητικά)
Μάικ: Ναι… αν συνεχίσω τι θα κάνεις… μμμ… θα με κάνεις ντα;…
(η Ανν σηκώνεται για να φύγει. Ο Μάικ την τραβάει απ’ το χέρι)
Μάικ: Κάτσε κάτω. Δε τελειώσαμε.
Ανν: Με πονάς!
(εμφανίζεται ο Κιμ)
Κιμ: Άφησέ την κάτω!
Μάικ: Μην ανακατεύεσαι. Αυτό αφορά εμάς. Τη βόλτα σου εσύ.
Κιμ: Είπα άφησέ την κάτω. Τώρα!
Μάικ: (γελώντας) Κοίτα ρε που μας βγήκε και τσαμπουκάς.
Κιμ: (σχεδόν ψιθυριστά) Δε θα το ξαναπώ.
(αρπάζει την κιθάρα και πριν προλάβει να αντιδράσει ο Μάικ, τον χτυπάει με δύναμη στο κεφάλι. Η Ανν ουρλιάζει, τη πλησιάζει και της κλείνει το στόμα)
Κιμ: Σώπα τώρα. Όλα τέλειωσαν. Δεν έχεις να φοβάσαι τίποτα. Δε μπορεί πια να σου κάνει κακό. Το κακό έφυγε. Και για να σιγουρευτούμε…
(Σηκώνεται, παίρνει το τζάκετ του, καλύπτει με αυτό το πρόσωπό του Μάικ, βγάζει ένα όπλο απ’ την τσέπη του, και τον πυροβολεί στο κεφάλι, γελώντας άγρια).
«Έλα ρε πες τώρα κάτι αν σου βαστάει. Δείξε πόσο άντρας είσαι. Σκουλήκι».
(Η Ανν έχει κουλουριαστεί σε μια γωνιά και δε μιλάει καθόλου. Την πλησιάζει…)
Κιμ: Από δω και πέρα θα είμαι εγώ δίπλα σου. Έγινα κατανοητός;
(Η Ανν γνέφει ναι).

Σκοτάδι

ΕΙΚΟΝΑ 2η

Καφέ. Μια μέρα πριν. Απόγευμα.

Κλερ: Θα τον καλέσεις;
Ανν: Δε ξέρω. Δεν τον πολυσυμπαθεί ο Μάικ. Βέβαια εγώ δε συμφωνώ. Φαίνεται πολύ καλό παιδί.
Κλερ: Έλα σε παρακαλώ. Κάν’ το για μένα. Είναι ευκαιρία τώρα να γνωριστούμε.
Ανν: Γιατί δεν του προτείνεις να πάτε κάπου οι δυο σας;
Κλερ: Δε… δε ξέρω. Κομπλάρω. Είναι λίγο περίεργος. Δεν αισθάνομαι άνετα μαζί του.
Ανν: Πραγματικά δε σε καταλαβαίνω. Μου θυμίζεις το Μάικ. Τι σ’ αρέσει τότε σ’ αυτόν;
Κλερ: Το κορμί του ίσως; Μη μου πεις ότι δεν το ’χεις προσέξει.
Ανν: Εντάξει… αλλά…
Κλερ: Τι εντάξει μωρέ; Θεϊκό είναι. Αν ήταν και λίγο πιο… πως να το πω τώρα… μη θυμώσεις.
Ανν: Πέσ’ το.
Κλερ: Ισορροπημένος ίσως;
Ανν: Διαφορετικός καλύτερα; Εγώ προσωπικά τον βρίσκω πολύ ψαγμένο. Κι είναι κι απίστευτα ευγενικός. Και να σου πω τη γνώμη μου; Δεν έχετε καμία σχέση.
Κλερ: Ενώ μ’ εσένα!
Ανν: Τι θες να πεις;
Κλερ: Έλα μυρίζει από μακριά. Τόσο καιρό σου λέω να μου τον γνωρίσεις και κάνεις τη πάπια. Γιατί άραγε;
Ανν: Κοίτα, το ότι τον συμπαθώ δε σημαίνει ότι τρέχει και κάτι.
Κλερ: Ωραία. Εγώ δε φεύγω από δω αν δεν κανονίσεις να πάμε εκδρομή όλοι μαζί.
Ανν: Δεν είναι κι εύκολο.
Κλερ: Παρ’ τον τηλέφωνο τώρα, και πέσ’ του να ‘ρθει στο καφέ. Τώρα!
(μπαίνει ο Κιμ)
Μη διανοηθείς να μην τον καλέσεις στο τραπέζι μας!
(ο Κιμ κοιτάζει προς το μέρος τους. Του κάνει νόημα η Ανν)
Ανν: Γεια σου Κιμ. Τι κάνεις; Κάθισε να πιεις καφέ μαζί μας. Από δω η φίλη μου η Κλερ.
Κιμ: Χάρηκα (γυρίζοντας στην Ανν). Είσαι πολύ όμορφη σήμερα.
Ανν: (αμήχανα) Σ’ ευχαριστώ. Ξέρεις κάτι Κιμ. Σκεφτόμαστε με το Μάικ και την Κλερ αύριο που δεν έχουμε μάθημα να πάμε μια εκδρομή. Θες να ‘ρθεις μαζί μας;
Κιμ: Ναι.
Ανν: Ωραία. Θα περάσουμε να σε πάρουμε κατά τις 6 το πρωί, και μετά θα έρθουμε από σένα Κλερ.
Κλερ: Ου βάρβαρη ώρα. Δε το κάνουμε λίγο αργότερα; (σκύβοντας προς τον Κιμ) Δε συμφωνείς κι εσύ Κιμ;
Κιμ: Μ’ αρέσει το ξημέρωμα. Φαίνονται όλα πιο καθαρά. Θα σας περιμένω στο δρόμο.
Ανν: Δε χρειάζεται. Θα σου σφυρίξουμε.
Κιμ: Όχι έτσι κι αλλιώς κάθε μέρα βγαίνω απ’ το σπίτι για να βλέπω την ανατολή.
Κλερ: Συγνώμη αυτό το κάνεις κάθε μέρα;
Κιμ: Τώρα με συγχωρείτε… πρέπει να φύγω.
Ανν: Εντάξει θα τα πούμε το πρωί.
(ο Κιμ βγαίνει απ’ την σκηνή)
Κλερ: Να σου πω, άλλαξα γνώμη. Δε λέω καλό το κορμί αλλά… από μόνο του…
Ανν: Μια χαρά είναι. Εντάξει είναι λίγο… περισσότερο ευαίσθητος απ’ ότι θα ‘πρεπε.
Κλερ: Ναι μήπως είναι περισσότερο μαλάκας απ’ ότι… θα ‘πρεπε;
Ανν: Κλερ!
Κλερ: Τι Κλερ μωρέ. Αυτός την έχει δει για τα καλά. Κι όσο για το αυριανό, καλύτερα να πάτε οι τρεις σας. Θα’ χει περισσότερο ενδιαφέρον.
Ανν: Τι, δε θα ‘ρθεις;
Κλερ: Για να δω την ανατολή; Άσε καλύτερα…

Σκοτάδι

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: