Η σαγιονάρα

Οκτώβριος 11, 2007

ΤΟΜΜΥ: Κρίμα, πολύ κρίμα. Αν το ήξερα θα ’χα έρθει. Θα ήμουν εκεί, δίπλα σου. Θα σου κρατούσα το χέρι, έτσι. Θα τ’ άφηνα να χαθεί στις χούφτες μου. Για ώρα. Θα σου ’δινα ένα φιλί. Στο μάγουλο. Κι άλλο ένα! Στ’ άλλο. Θα σου ’λεγα μια γλυκιά κουβέντα. Στ’ αυτί. Θ’ άφηνα τα χείλη μου να σου θυμίσουν το παιχνίδι. Τα χάδια μας. Λυπάμαι που δεν ήμουν εκεί, έπρεπε να μου το είχες πει. Να το ’χα κανονίσει. Θα μ’ άφηναν, είναι εντάξει τύποι. Αυτοί. Πίστευα πως θα με ειδοποιούσες όταν και αν ποτέ. Ας μου τηλεφωνούσες… Ας τηλεφωνούσες σ’ αυτούς. Απευθείας. Μη μιλήσεις, μην απολογηθείς. Δε σε κατηγορώ. Γι’ αυτό. Έλα, μην κατεβάζεις το κεφάλι. Κοίτα με. Δες τα λακάκια μου. Σου χαμογελάω… Κοίτα με τώρα! Δεν έκανες τόσα μίλια για να σε μαλώσω. Θέλω να μ’ ακούσεις, έχω να σου πω, έχω να πω πολλά. Έχω να κάνω άλλα τόσα. Όσα δεν πρόλαβα. Όσα δε μ’ άφησε. Εκείνη. Η μάνα σας. Η υστερία. Η σχιζοφρένεια. Η αρρώστια της! Τότε που η σαγιονάρα της άνοιξε το χορό της σφαλιάρας. Που προσγειώθηκε σαν ταφόπλακα στο κεφάλι. Το κεφάλι μου. Και μάτωσε το φρύδι και πάγωσε το αίμα και ξεράθηκε πάνω της. Το αποδεικτικό. Στα χέρια της τρελής. Δεν έκανα τίποτα. Τίποτα κακό. Έπαιζα μαζί σας όπως κι εσείς με μένα. Με το σώμα μου, το πουλί μου. Το καυλί μου. Έτσι το λένε. Εδώ. Να στο δείξω; Θέλεις; Ο Τόμμυ μεγάλωσε… Έγινε ολόκληρος Τομ! Αλήθεια… (λιγώνεται στα γέλια) Υπήρξα ο πιο υποδειγματικός «γιατρός» της γειτονιάς. Παραδέξου το, Κάρλα! Ήμουν ο καλύτερος. Κι αυτό δεν το λέω εγώ. Μόνο εγώ! Όλα τα παιδάκια με φώναζαν σπίτι. Στις αυλές το καλοκαίρι, στο παιδικό το χειμώνα. Κάτω απ’ το κρεβάτι, στριμωγμένοι. Ενωμένοι. Τους δυο χειμώνες που μαθαίναμε. Τη φύση. Τι είμαστε, σε τι διαφέρουμε, πως συνυπάρχουμε. Τι θα κάνουμε όταν μεγαλώσουμε. Πως θα το κάνουμε όταν γίνουμε μεγάλοι. Δε με στηρίξατε. Ποτέ. Σας υποστήριξα. Εγώ. Όσο μπορούσα. Πήρα την ευθύνη πάνω μου. Το μερίδιο της πλάκας, όλο δικό μου. Με τα εργαλεία μου. Τα χαζόγελά σας. Τα ματωμένα φουστάνια τους. Τα αίματα σα βρύση στα μπούτια τους. Είχατε την ευθύνη της συμμετοχής. Τα αρνηθήκατε όλα, όλες. Κι εσύ, ακόμα κι εσύ! Ο παρατηρητής του «οργίου». Η «απ’ έξω»! «Τρίδυμες θύματα ανηλίκου ψυχικά διαταραγμένου νυμφομανούς». Πρόστυχοι τίτλοι σε πρωτοσέλιδα του τοπικού τύπου, στην αρχή. Μετά τη δίκη, το μεγάλο ρεζιλίκι. Σε πανεθνικό δίκτυο. Πλάνα και γιουχαΐσματα. «Ο βιαστής», το στίγμα. Το κυνηγητό. Εσύ; Πού κρυβόσουν εσύ; Τότε; Λυπήθηκα που… λυπήθηκα που ψόφησαν κι οι δυο. (μεγάλη παύση) Σα να χάρηκα που έπεσα μέσα. Χάρηκα. Λίγο. Τόσο δα. Η διάγνωση ήταν σωστή. Ολόσωστη κοριτσάκι. Καρκίνος. Αυτό δεν ήταν; Καραμπινάτος! Τον είδα. Σου λέω τον είδα. Με γυμνό μάτι στις τρύπες, τις τρυπάρες τους. Δικαιώθηκα! Σαν γιατρός, λέω. (ανακοίνωση από μεγάφωνα: «Τέλος επισκεπτηρίου, τέλος επισκεπτηρίου!»). Να ξανάρθεις. Θέλω πολλά να πω, να σου πω, να μάθεις. Να μάθεις εσύ γιατί μένω ξυπόλητος τα βράδια. Όταν το φρύδι ανοίγει. Ανοίγει και τρέχει. Αίμα, εδώ. Κοίτα… Στην ψυχή… σαν φλέβα νερού κάτω απ’ το σπίτι. Σαπίζω. Πιάσε με, πέφτω. Μέσα, (Ο Τόμμυ μπήγει τα κλάματα, η Κάρλα σηκώνεται όρθια, προτάσσει το αιδοίο της στο πρόσωπό του για να προχωρήσει ο «ειδικός» σε μια γρήγορη διάγνωση. Βαθύ σκοτάδι)

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: