Το τζόκεϊ

Οκτώβριος 9, 2007

ΚΑΡΛΑ: Ήταν εντάξει τύπος. Τον βρίσκαμε χαριτωμένο. Έκανε διαρκώς αστεία. Πολλά, ξεκαρδιστικά αστεία. Πλακατζής. Τρομερός πλακατζής. Όλοι το έλεγαν. Σκαρφάλωνε στα δέντρα για να πιάσει σκίουρους. Τους τάιζε με το ζόρι βελανίδια. Τόνους βελανίδια! Οι σκίουροι έσκαγαν απ’ το φαγητό που αναγκάζονταν να χωρέσουν στα μικρά στομαχάκια τους χωρίς να προλάβουν να πάρουν ανάσα. Ούρλιαζαν στα χέρια του. Ήτανε τόσο διασκεδαστικό όταν ακούγαμε το μπαμ. Σαν κούφιες βόμβες έσκαγαν. Εκείνο το καλοκαίρι είχε γίνει το επίκεντρο της παρέας, της γειτονιάς ολόκληρης θα έλεγα. Φορούσε την άσπρη ποδιά της μαμάς του και παρίστανε τον γιατρό. Στην αρχή την έβαζε πάνω απ’ τα ρούχα του. Μετά χωρίς, σα φουστάνι λευκό, εσώρουχα όχι, ποτέ. Α, είχε γέλιο. Αυτό να λέγεται! Ήτανε τόσο απολαυστικός. Θα ήθελα να το γράψετε αυτό, όπως ακριβώς το λέω. Α-πο-λαυ-στι-κός! Ένα απόγευμα κι ενώ παίζαμε με τις αδερφές μου κάτω απ’ τη βελανιδιά μας πλησιάζει χωρίς να χαμογελάει, με το τζόκεϊ θεόστραβα βαλμένο στα μαλλιά, έτοιμο να πέσει χάμω. Φορούσε και την ιατρική ποδιά του, φυσικά, αλλά είχε αίματα επάνω. Μάλλον από κάποιον προηγούμενο ασθενή, σκέφτηκα. Ωστόσο, σοβαρός, επίσημος, σωστός επιστήμονας σε διαρκή εφημερία! Από κάτω τσίτσιδος, εννοείται. Τα μπουτάκια του γυάλιζαν χρυσαφένια στον ήλιο της δύσης. Αλλά κάτι περίεργο σα να του συνέβαινε εκείνη τη μέρα. Σα να κουβαλούσε ένα, πώς να το πω… μία, ένα, ένα «μαξιλαράκι» χαμηλά στην κοιλιά. Πολύ μυτερό, σχεδόν αιχμηρό. Σε τρυπούσε αν …! Μας έβαζε να το αγγίζουμε κι οι τρεις με προσοχή. Το χαϊδεύαμε η μία μετά την άλλη ή όλες μαζί. Δεν είχε μεγάλη σημασία για τον Τόμμυ η σειρά που το πιάναμε! Συνήθως, αυτός ψαχούλευε τα κορμιά μας, εκεί που νόμιζε πως ο πόνος φωλιάζει. Σα να ήτανε λαστιχένιο αυτό το πράγμα κι ακόμα πιο σκληρό. Από ελαστικό καουτσούκ θα έλεγα… Όχι, όχι, πάνω απ’ τη στολή βάζαμε τα χέρια. Ο ίδιος τοποθετούσε στο επίμαχο σημείο τις χούφτες μας. Ή το αντίθετο! Στην αρχή τουλάχιστον. Μετά η Σούζη του πρότεινε να πετάξει αυτό το σαχλό παιχνιδάκι και ν’ αρχίσει την εξέταση. «Πονούσε» το στέρνο της απ’ το βήχα. «Κοκίτης». Καραμπινάτος, μάλιστα είχε αποφανθεί δυο μέρες νωρίτερα ο ειδικός! Δεν ήθελε να αφήσει την παρουσία του γιατρού ανεκμετάλλευτη για μια δεύτερη, πιο εμπεριστατωμένη διάγνωση, όπως καταλαβαίνετε. Εκείνος δίσταζε. Σα να προσπαθούσε να αφήσει το «μαξιλαράκι» να πέσει κάτω αλλά μάλλον αυτό δε γινόταν. Το έσπρωχνε, το πίεζε προς τα μέσα αλλά αυτό όρθιο, όρθιο, όρθιο πάντα. Η Πέγκυ τον παρότρυνε να πιάσει γρήγορα δουλειά. Εκείνη άρχισε. Αυτό να λέγεται! «Το μουνάκι μου βράζει» είπε. Συγγνώμη αλλά αυτά ήταν τα λόγια της, αυθόρμητα, έτσι όπως βγήκαν απ’ το στόμα της, εκείνη την ώρα. Ο Τόμμυ σα να κοκκίνισε ακόμα περισσότερο. Μετά από λίγο ψέλλισε «Θέλω να του ρίξω μια ματιά τώρα, γδυθείτε δεσποινίς». Η Πέγκυ άνοιξε τα μπούτια της. Εμείς χαζεύαμε. Ξαφνικά ξεπετιέται απ’ την ποδιά του γιατρού ένα κομμάτι σάρκας. Η Σούζη κατάλαβε αμέσως περί τίνος επρόκειτο. Έβλεπε συχνά το «μαξιλαράκι» του μπαμπά από τη κλειδαρότρυπα του μπάνιου. «Είναι μικρό!» κραύγασε. Για μια στιγμή δεν καταλάβαινα τίποτα. Άκουγα μονάχα τα τζιτζίκια. Στρίγκλιζαν. Ο Τόμμυ αφηνιασμένος άρχισε να ξεθάβει με τα δόντια του απ’ την κουφάλα της βελανιδιάς τους νεκρούς σκίουρους, αυτούς που είχε σκάσει την προηγούμενη βδομάδα και με τα χέρια του χτυπούσε αυτό που στα μάτια της Σούζη φαινόταν μικρό. Άρπαξε τον πρώτο σκίουρο, τον πιο γέρο και τον έχωσε στην τρύπα της, αφού πρώτα την έριξε κάτω με μια γερή γροθιά στο μέτωπο. Η Πέγκυ βγάζοντας αφρούς απ’ το στόμα ζητούσε την ίδια ακριβώς θεραπεία για την προχωρημένη της κατάσταση. Έτσι του έλεγε καθώς έτριβε με λύσσα τον κόρφο της και με τα δυο της άκρα, εκστασιασμένη. Εκείνος έκλαψε για μια στιγμή· σα να λύγισε αλλά τελικά πραγματοποίησε την επιθυμία της ασθενούς κι έκανε το ίδιο ακριβώς στο «τέτοιο» της. Ο σκίουρος μετά από μεγάλη προσπάθεια και σθεναρή αντίσταση χάθηκε στο σκοτάδι της. Ο Τόμμυ βρεγμένος από ιδρώτα, δάκρυα κι ένα πιο μπεζ υγρό που ξεπετάχτηκε ξάφνου από τη μέση του όταν χτυπούσε τα κορίτσια, με κοίταζε σαστισμένος. Εγώ του χαμογέλασα, διαβεβαιώνοντάς τον πως δε το βρίσκω καθόλου «μικρό». Ήταν η πρώτη φορά στη ζωή μου που έβλεπα τέτοιου είδους «μαξιλαράκι». Καλύτερα να μη το γράψετε αυτό, δε θα ’θελα, καταλαβαίνετε. Αν τα παιδιά μάθαιναν κάτι θα μ’ έκαναν να αισθάνομαι μάλλον άβολα γύρω από το θέμα. Αυτό να λέγεται! Μια δεύτερη μπουνιά προσγειώθηκε με δύναμη στο πρόσωπο της Πέγκυ. Εγώ έμπηξα τα …γέλια. Το βρήκα εξαιρετικά διασκεδαστικό, σαν μια μεγαλειώδης επανάληψη. Την αποτέλειωσε. Μετά μ’ έπιασε με δύναμη απ’ τα μαλλιά και τρέξαμε μαζί στην αποθήκη. Δυο-τρία βήματα πιο κει του έπεσε το τζόκεϊ απ’ το κεφάλι. Του φώναξα να το πάρει από κάτω. «Πιάσ’ το αγάπη μου, πιάσ’ το!» Σαν να μη μ’ άκουγε… Το μαξιλαράκι του είχε πια χαθεί όταν φτάσατε εσείς. Δεν γνωρίζω τίποτα άλλο. Αν ήξερα θα έλεγα κι άλλα. Αυτό να λέγεται! Ο Τόμμυ είναι γλύκας. Όταν γελάει, γελάει ο κόσμος όλος. Αυτό να το γράψετε όπως ακριβώς το είπα και να του το μεταφέρετε, παρακαλώ. Όταν τον δείτε. Θα τον δείτε; Αν τον δείτε να του δώσετε πίσω το τζόκεϊ. Κράτησα μονάχα μερικές τρίχες από μέσα, δικές του, έτσι για ενθύμιο. Του το φύλαξα εγώ η ίδια, όταν μ’ άφησε μόνη, μετά τις φωτιές στις ουρές των ζώων που κρέμονταν απ’ τα κορίτσια. Τι κρίμα που κάηκαν ως πάνω, τι ωραία που φώλιαζαν στα σπλάχνα των αδερφών μου. Τώρα δεν υπάρχουν πουθενά. Έγιναν στάχτη! Όλα. Φαίνονταν τόσο ευτυχισμένοι έτσι ακίνητοι και χορτάτοι καθώς εκείνος τους ξέθαβε απ’ την κουφάλα για να θεραπεύσει τις άλλες. Λυπάμαι! Πρέπει να σας αφήσω, θέλω να προλάβω το τελευταίο φως στα φύλλα του δέντρου. Εκεί που μαζευόμαστε όλη η παρέα το σούρουπο. Δεν θέλω ν’ αργήσω, με περιμένουν! Με περιμένουν πάντα τέτοια ώρα, πριν ο ήλιος σβήσει… Ξανά.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: