Οι βασικοί όροι του διαγωνισμού είναι οι εξής: 1) Η ηλικία των συγγραφέων δεν πρέπει να ξεπερνά τα 40 έτη και 2) τα έργα που θα υποβληθούν να μην να έχουν παρουσιαστεί στο παρελθόν, να μην έχουν κατατεθεί σε παλαιότερους διαγωνισμούς ούτε εκδοθεί. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να υποβάλουν τα έργα τους το αργότερο μέχρι τις 28 Φεβρουαρίου 2011.

Ο διαγωνισμός θα διεξαχθεί σε δύο φάσεις. Κατά την πρώτη φάση, η κριτική επιτροπή, κατόπιν μιας πρώτης αξιολόγησης των κειμένων, θα προκρίνει επτά (7) έργα, τα οποία θα παρουσιαστούν υπό τη μορφή θεατρικού αναλογίου στην Αίθουσα Τέχνης «Άρτι» μέσα στον Μάιο του 2011. Κατά τη δεύτερη φάση, θα επιλεγεί τελικά –από το σύνολο των 7 που θα προκριθούν– το έργο που θα βραβευθεί και το οποίο θα ενταχθεί στο ρεπερτόριο του Θεάτρου «Άρτι» για τη θεατρική περίοδο 2011-12. Στην τελική κρίση θα συμμετάσχει και το κοινό, αφού στις πέντε ψήφους των μελών της κριτικής επιτροπής θα προστεθεί ως έκτη η ψήφος του κοινού.

Το πλήρες κείμενο της προκήρυξης, που περιλαμβάνει τους αναλυτικούς όρους και τις προϋποθέσεις συμμετοχής στον διαγωνισμό, δημοσιεύεται στον δικτυακό τόπο της Δραματικής Σχολής «Εμπρός–zkjgworiytwlrkjtyΘεατροεργαστήριον» www.empros-ergastirion.gr. Περισσότερες πληροφορίες ή τυχόν σχετικές διευκρινίσεις στα τηλέφωνα 210 6529 563, 6936 458 741 & 6945 370 529 ή στο e-mail: arti.theatre@gmail.com

ΚΛΟΔΙΟΣ

ΛΕΠΙΔΟΣ

ΚΑΙΣΑΡ

ΛΕΠΙΔΟΣ:   Ε σκούντησε την να ξυπνήσει.

ΚΛΟΔΙΟΣ:   Βάρβαρε πώς μπορείς να εμποδίσεις την ομορφιά όταν επιθυμεί να  κοιμηθεί κι άλλο

ΛΕΠΙΔΟΣ:   Για γέννες πάντως είναι σιτεμένη

(ξαφνικά) Και μη με ξαναπείς βάρβαρο ευνούχε (δείχνει το σπαθί του) γιατί σε βλέπω ακόμα πιο κολοβό. Είμαι αξιωματικός και εκτελώ διαταγή.

ΚΛΟΔΙΟΣ:   Μμμμ!  Εκατόνταρχος στο παλάτι δηλαδή στα μετόπισθεν, έτσι πολεμάω και γω

ΛΕΠΙΔΟΣ:   Εσύ δεν είσαι ελεύθερος για να πολεμήσεις απελεύθερε λακέ ενώ εγώ  είμαι ευγενής                                                                                 

ΚΛΟΔΙΟΣ:   Πληβείος όμως είσαι νεόπλουτος Πληβείος

ΛΕΠΙΔΟΣ:  Είμαι Civis et Nobilis, ελεύθερος και ευγενής. Δούλε!

ΚΛΟΔΙΟΣ:  Δεν είμαι δούλος θρασίμι, όλοι με σέβονται εδώ μέσα, αλλά ένα  γλυφτρόνι  βέβαια παίρνει τις προαγωγές…

ΛΕΠΙΔΟΣ:  Τι είπες, όρθιο ερείπιο!

ΚΛΟΔΙΟΣ:  Τσούζει η αλήθεια ε; απολειφάδι. Ρώτα τους φρουρούς σου τι λένε μεταξύ  τους πως απ΄ τη μύτη σου πιο μεγάλο είναι το κωλόβισμα…

        (Ο ΛΕΠΙΔΟΣ  τον αρπάζει  έξαλλος)

ΛΕΠΙΔΟΣ: Τώρα δε σε σώζει κανείς, πέθανες πλαδαρό γουρούνι …

(ενώ τσακώνονται η Ασημίνα ξυπνά με κάπως ανορθόδοξο τρόπο για ωραία κοιμωμένη. Δεν είναι χοντρή, έχει γλώσσα και μιλά κανονικά και λατινικά)

ΑΣΗΜΙΝΑ :  Δόξα τω Θεώ….Γαμώ το φελέκι μου πού βρίσκομαι πάλι, που ήρθα; Τι είναι αυτά τα δαυλιά γύρω… εγώ δε βλέπω τη μύτη μου αλλά (εννοεί τον ΛΕΠΙΔΟ) αυτουνού γυαλίζει…

ΛΕΠΙΔΟΣ+ΚΛΟΔΙΟΣ:}  Ξυπνάει!!!

ΛΕΠΙΔΟΣ:   Τί  Θεό μας τσαμπουνάει, λές να είναι χριστιανή;

ΚΛΟΔΙΟΣ:   Φευ! Όχι βλάξ θα προσφωνεί τον Καίσαρα

ΑΣΗΜΙΝΑ:   Εε !!Εσύ μυτόγκα με την κοντή τη φουστίτσα…

(Ο ΛΕΠΙΔΟΣ: και ο ΚΛΟΔΙΟΣ: την πλησιάζουν θριαμβευτικά)

ΛΕΠΙΔΟΣ+ΚΛΟΔΙΟΣ:} NOVUS HOMO!!! (Ο καινούριος άνθρωπος)

ΑΣΗΜΙΝΑ:                       AVE MARIA

ΛΕΠΙΔΟΣ:  Όχι Μαρία, Λέπιδος

ΚΛΟΔΙΟΣ: Ομιλείτε την κλασσικήν Λατινικήν;

(Στον Λέπιδο) Άρα είναι από ευγενική γενιά

ΛΕΠΙΔΟΣ: Ωωω! Homo Novalis;

ΑΣΗΜΙΝΑ: Ε Ρε θ αρχίσω τα μπινελίκια! Θα μου πείτε πού βρίσκομαι;

ΚΛΟΔΙΟΣ: Υπό το κράτος του Μάρκου Αυρηλίου Αντωνίνου, του τρομερού Καρακάλλα, του Θεού επί γης και Καίσαρά μας φίλτατη Καικιλία

ΑΣΗΜΙΝΑ: Χαίρω πολύ Μαντάμ. Ασημίνα

ΚΛΟΔΙΟΣ: Εσύ Καικιλία, εγώ Κλόδιος

ΛΕΠΙΔΟΣ: Το όνομα αυτής Καικιλία είπεν ο Καίσαρ και σβήστηκαν όλα τα κατάστιχα.

Έστεψε τη ρόδινη κοιμωμένη του την πρώτη και ελεύθερη γυναίκα της Aυτοκρατορίας.

ΑΣΗΜΙΝΑ: Ρόδινη λέει που άρπαξα στο πρόσωπο;

ΛΕΠΙΔΟΣ: Ετοίμασες την τήβεννο χούφταλο; φέρνω τον Καίσαρα τσακίσου

(φεύγει)

ΚΛΟΔΙΟΣ: (σε πανικό) Θεοί της Ρώμης, θα προλάβουμε; Εμπρός Καικιλία φορέστε την πορφυρά την τήβεννο με τη χρυσή μπορντούρα (της την προβάρει) είναι η πρώτη τόγκα που σχεδίασα για γυναίκα ελεύθερη. Εσάς!

ΑΣΗΜΙΝΑ: Ελεύθερη; Γουστάρω να κάνω ότι γουστάρω και αυτή η μπέρτα είναι πολύ μπάνικη, αρχοντικιά. Επιτέλους και γω να χωράω στο ρούχο και αυτό να μου πέφτει μπόλικο. Άρεσα στον Καίσαρα ε παππού;

ΚΛΟΔΙΟΣ: Του αρέσατε πολύ          

ΑΣΗΜΙΝΑ: Ουφ! Μ΄ερωτεύτηκε και θα θέλει να με παντρευτεί…

ΚΛΟΔΙΟΣ: Ερωτεύτηκε;  ω, όχι όχι ο Μάρκος Αυρήλιος δεν αγγίζει γυναίκες. Αποφάσισε όμως να του κάνετε ένα γιό.

ΑΣΗΜΙΝΑ: Ναι τράβα να δεις αν έρχομαι οι γέννες μου λείπανε τώρα…

ΚΛΟΔΙΟΣ: Πώς??!!!

ΑΣΗΜΙΝΑ:  Τι λες ρε γέρο πώς θα του κάνω γιο, θα μυρίσω κανα κρίνο?

ΚΛΟΔΙΟΣ:  Άθλιες Χριστιανικές φήμες! μόνο ένας τρόπος γι΄αυτό υπάρχει και ο   Καίσαρ επισπεύδει τη διαδοχή καθώς καραδοκούν εχθροί και φίλοι

ΑΣΗΜΙΝΑ: Κι αν κάνω κόρη;;

ΚΛΟΔΙΟΣ: Μα πώς θα παραβείτε τη βούλησή του! Αφού θέλει γιο θα κάνετε γιό, μη βάζετε κακό με το νου σας

ΑΣΗΜΙΝΑ:  Ε δεν υπάρχει άλλη παράλογη τέτοια καντεμιά!

ΚΛΟΔΙΟΣ:  Πως δεν υπάρχει, φευ! Τα αιλουροειδή και ο λάκκος τους. Όση σάρκα και να τα  ταΐσεις είναι πάντα πεινασμένα!

ΑΣΗΜΙΝΑ:  Α τότε έμεινα πολύ και δω. (πετάει την τήβεννο). Γέροντα θα    βοηθήσεις?

(o KΛΟΔΙΟΣ  αμέσως της την ξαναφορά βλέποντας τον ΛΕΠΙΔΟ να μπαίνει)

ΛΕΠΙΔΟΣ:  Ave oh  Caesar , τρομερέ Καρακάλλα!

( μπαίνει ο KΑΙΣΑΡ , ο ΚΛΟΔΙΟΣ κατουριέται ο ΛΕΠΙΔΟΣ το καταλαβαίνει και τον κοροϊδεύει)

ΚΑΙΣΑΡΑΣ:  Τι έχουμε εδώ; Λέπιδε βοήθησέ με να θυμηθώ γιατί ήρθα

ΛΕΠΙΔΟΣ:   Θυμάστε ω! Caesar ότι ήρθατε να επιθεωρήσετε την πρώτη civis γυναίκα   της Ρώμης, αυτής που θα που θα σας κάνει γιό.

ΑΣΗΜΙΝΑ:  Ωρε γλέντια!

ΛΕΠΙΔΟΣ:   Μια γυναίκα φυσική και όμορφη όπως είπατε και όχι χλωμή ή μαυριδερή  βαμμένη με πούδρες και μπογιές όπως συνηθίζουν οι άλλες για να σας  τυλίξουν. Είπατε: στο χρώμα του αίματος πρέπει να φέρνει η γυναίκα για να είναι επιθυμητή αλλά σε πιο ανοιχτές αποχρώσεις φραουλί ή ρόδινη είναι χάρμα οφθαλμών…

ΚΑΙΣΑΡΑΣ: Α ναι βέβαια θυμάμαι.

 (παύση)

  Πότε το αποφάσισα;

ΛΕΠΙΔΟΣ:  Χτες που τη βρήκαμε σχεδόν καμένη να κοιμάται στο solarium. Σίγουρα              θυμάστε!

ΚΑΙΣΑΡΑΣ: Ναι, δηλαδή όχι αλλά τώρα που τη βλέπω με την τήβεννο είναι πολύ                             …καλοφτιαγμένη κι αστράφτει καλύτερα και από άλογο σε χρυσή άμαξα.                   (στον ΚΛΟΔΙΟ) Μπράβο κουβικουλάριε! Πώς είπαμε τ΄ όνομά σου                        απελεύθερε  ευνούχε;

ΚΛΟΔΙΟΣ:   Κλόδιος Καίσαρ, Κλόδιος. Σας ξέρω από τόσο δα! Φροντίζω τους κοιτώνες σας κι έραψα προσωπικά την τήβεννο της στέψης σας, σας μάθαινα και Ελληνικά, μα δε θυμάστε;

ΛΕΠΙΔΟΣ:  Τί  κάνεις ξεκούτη; Τον Καίσαρα πιέζεις να θυμηθεί;

ΚΛΟΔΙΟΣ:  Που σας μάθαινα Ελληνικά θυμάστε;

ΚΑΙΣΑΡΑΣ:  Άχρηστη γλώσσα, παλιά μ΄ ένα συντακτικό σκέτο παλούκι…Κάνεις σαν  να μ΄ έμαθες πόλεμο γέροντα, λέξη δε θυμάμαι

ΛΕΠΙΔΟΣ:   Τα ΄χει λίγο  χαμένα ω Καίσαρ Σωτήρα μας και νικητή…

ΚΑΙΣΑΡΑΣ: (στον ΛΕΠΙΔΟ άγρια) Τελείωνε με τη γυναίκα, βιάζομαι, έχουν έρθει  καινούρια σπαθιά απ΄ τη Συρία

ΛΕΠΙΔΟΣ:  (της ανοίγει το στόμα) Γερά δόντια!

 (της χτυπάει το κεφάλι) Γερό κόκκαλο!

 (της πιάνει τη λεκάνη, την επιθεωρεί) Γερό σκαρί!

  Όλα εντάξει!      

ΚΑΙΣΑΡΑΣ:  Λέπιδε. Εκτιμάς  πως προλαβαίνω ένα παιδί πριν τον νέο μου θρίαμβο   στην Αλεξάνδρεια;       

ΛΕΠΙΔΟΣ:   Μόνο αν γίνει αύριο τρομερέ Καρακάλλα

ΚΑΙΣΑΡΑΣ: Πλύντε την, ταΐστε την, κεντήστε στην τήβεννο και τα μαργαριτάρια. Αύριο θα κάνω γιο και θα πάω στη μάχη. Γέροντα φέρε μου χρυσή κλωστή να τη δέσω στο δάχτυλο.

(ο ΚΛΟΔΙΟΣ το κάνει, ο ΚΑΙΣΑΡΑΣ φεύγει και πίσω του ο ΛΕΠΙΔΟΣ αφού κοροϊδέψει τον ΚΛΟΔΙΟ)

ΛΕΠΙΔΟΣ:   Πώς σε είπαμε ευνούχε ;;;

ΚΛΟΔΙΟΣ:  (απαρηγόρητος) Ούτε τ΄ όνομά  μου δε θυμάται. Όλη τη ζωή μου πέρασα μέσα στα πόδια των αυτοκρατόρων και  των άξεστων αρχόντων με τις φαύλες έξεις τους και τα πιο άθλια βίτσια. Χρόνια να τρέμω και να κοκκινίζω ακούγοντας το βήμα τους, να παραφυλάω για να βλέπω πώς εξευτελίζουν την ελευθερία που τους δωρίστηκε και γι΄ αυτό την εκδικούνται. Να βολοδέρνω σαν φάντασμα μέσα στους κοιτώνες τους, να τρομάζω δίχως ήχο μόνο με την ανάσα, να σφίγγω τα δόντια για να μην κάνω εμετό, μην ενοχλήσω και διακόψω κάποιο όργιο στη μέση… Να κουνάω το κεφάλι ακούγοντας το πιο παράλογο, το πιο άδικο και να λέω «ναι,ναι»  όσο περνούν τα χρόνια τόσο πιο πολλά και πιο δυνατά «ναι, ναι» .Tόσα, που συνήθισε από την υποταγή ο αυχένας και τώρα δεν μπορώ να κοιτάξω ούτε τον ουρανό… Τι αξία έχει, σε τί ωφελεί μια ζωή αν δεν ξέρει να πολεμά στους άγριους καιρούς;

                      Παιδί μου  πρόσεχε.

ΑΣΗΜΙΝΑ:   Ξέρω μάλλον  κι άλλους καιρούς με τέτοιο κουσούρι. Αλλά εγώ μπαρμπούλη δεν είμαι από δώ γι αυτό πρέπει να φύγω  

ΚΛΟΔΙΟΣ:   Τρελλάθηκες γυναίκα πού θα πας;

ΑΣΗΜΙΝΑ:   Κάπου αλλού οπουδήποτε, ίσως και να επιστρέψω…

                                    (παύση)

Μάλλον  ήταν σε άλλη εποχή αλλά sorry, μόνο  αυτό θυμάμαι απ΄ το σχολείο ( του φοράει την τήβεννο και τον ικετεύει με το ένα χέρι στο γόνατο και το άλλο στο πηγούνι).

Κύριε σε παρακαλώ βοήθησέ με!

ΚΛΟΔΙΟΣ:   (Συγκινημένος σφίγγει την τήβεννο στο κορμί του)

Ίσως, αυτό να είναι μια λύση, μια ελπίδα για κάποιον που ήρθε από αλλού και που εκεί πρέπει να πάει, στο μέλλον

Αλλά και για αυτόν που είναι από δω υπάρχει ελπίδα να ξορκίσει τ΄ άχρηστα, τα περασμένα. Το λοιπόν, θα σε βγάλω από το παλάτι!

ΑΣΗΜΙΝΑ:    Είσαι πολύ τσίφτης γέροντα. (Του σκάει ένα φιλί)

ΚΛΟΔΙΟΣ:    Είναι καλό αυτό;

ΑΣΗΜΙΝΑ:    Ε βέβαια! Τίτλος τεφαρίκι. Πόσο μακριά μπορώ να φτάσω λες;

ΚΛΟΔΙΟΣ:   Αρκετά, αφού θα ναι έξω απ΄ τα τείχη . Για να πας όμως μακρύτερα  θα αναλάβουν άλλοι. Σε λίγο θα ΄χει νυχτώσει, ξεκίνα. (την κρύβει)  Η πίσω έξοδος έχει να ανοίξει πενήντα χρόνια. Πάρε και κανα κερί μαζί. Θα τη βρεις από αυτήν την καταπακτή  που βγαίνει στο κελάρι.

                     Τι λένε τώρα στον χειρότερο χαφιέ της Ιστορίας;;;

ΛΕΠΙΔΟΣ:   (μπαίνει) Χραππ! Σε τσάκωσα, να παίζεις τον ελεύθερο. Πού είναι η γυναίκα ;;;

ΚΛΟΔΙΟΣ:  Έφυγε, εγώ την άφησα και ελεύθερος ε ί μ α ι

ΛΕΠΙΔΟΣ:  Α τι έκανεεες!

ΚΛΟΔΙΟΣ: Περήφανο τον εαυτό μου έκανα που υπηρέτησα επιτέλους πιστά και μια μελλοντική αξία      

(Ο ΛΕΠΙΔΟΣ πάει να τον αρπάξει)

                  Μην αγγίξεις την τήβεννο, μπορώ να πεθάνω ντυμένος όπως μου κάνει κέφι είναι δικό της δώρο και δεν θα μου το πάρεις

ΛΕΠΙΔΟΣ: Ακόμα κι αν δεν στην  πάρω και μόνο στη θέα των λιονταριών θα την κατουρήσεις κακομοίρη. Άνοιξες το λάκκο σου,  πάω στον Καίσαρα αμέσως…

ΛΕΠΙΔΟΣ:( πάει να φύγει, στέκεται. Πετάει κάτω το κράνος του). Κάλπικο σηστέρσιο δε δίνω για την κόρη αλλά για σένα γεροξεκούτη που δε θα χω να βρίζω…

                  Ας ελπίσουμε ότι ο Μάρκος Αυρήλιος  κοιμάται. Αν από το δάχτυλό του κόψω τη χρυσή κλωστή και τον πάρω από δω πρωί πρωί για καμιά μάχη, μπορεί  να το ξεχάσει, αρκεί οι βάρβαροι να είναι οι σωστοί, να έχουν τη χειρότερη φήμη δηλαδή και τα καλύτερα όπλα. Μμμ,  ο φίλος μου ό Έπαρχος μπορεί να το φροντίσει αυτό. Βλέπεις τι πρόκληση μου δίνεις Κλόδιε για να γίνω Λεγάτος!

ΚΛΟΔΙΟΣ: Μπά;  Τώρα τα μούτρα σου θέλουνε  όλη τη λεγεώνα ;

ΛΕΠΙΔΟΣ: Σωστά το λές :τώρα, γιατί μετά καταλαβαίνεις τι έχει να γίνει αν συνεχίσει ο Καίσαρ να ξεχνά… Και να θυμάσαι  πως όσο πιο άγριοι είναι οι βάρβαροι, τόσο πιο σίγουρη είναι η σωτηρία σου γέρο. Λοιπόν δεν  θα προλάβω,  πιάνω δουλειά

ΚΛΟΔΙΟΣ: Και εσύ  να θυμάσαι πως είμαι ελεύθερος. Και ελεύθερος και τσίφτης…

ΦΑΝΤΑΣΙΩΣΗ:    Νύχτα. Η πρόσοψη μιας πολυκατοικίας χωρίς μπαλκόνια. Από το γείσο του 5ου ορόφου κρέμεται ένας άντρας, του οποίου βλέπουμε την πλάτη. Ένα παράθυρο από πάνω του ανοιχτό. Ακούγεται από μέσα η φωνή της Γυναίκας.

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Έρχομαι μωρό μου. Ψάχνω για κείνα τα σεντόνια. Α όχι! Τώρα θυμήθηκα! Τα έβαλα όλα στο πλυντήριο.

ΑΝΤΡΑΣ:              Μην αργείς. Δεν αντέχω άλλο.

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Το ξέρω μωρό μου. Δεν θα ‘θελα με τίποτα να ήμουν στη θέση σου.

ΑΝΤΡΑΣ               Τελείωνε!

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Ναι ναι τελειώνω, αλλά τι να κάνω; Δεν βρίσκω τίποτα.

ΑΝΤΡΑΣ:              Το κέρατό μου! Το ήξερα ότι είσαι άχρηστη. Από την αρχή το ήξερα.

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Ναι δεν στο έκρυψα.

ΑΝΤΡΑΣ:              Το χέρι μου. Κάνε κάτι.

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Ναι ναι να κάνω. Τι να κάνω όμως; Κάτι πρέπει να κάνω. Έχεις καμιά ιδέα τι να κάνω; 

ΑΝΤΡΑΣ:              Υπάρχει θεός; Δεν υπάρχει θεός. Δεν υπάρχειειιι.

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Μην γίνεσαι άθεος μωρό μου. Αμαρτία!

ΑΝΤΡΑΣ:              Τον αντίχριστό μου εδώ μέσα!

ΓΥΝΑΙΚΑ: (σκύβοντας στο παράθυρο)Εδώ μέσα είμαι εγώ μωρό μου. Εσύ είσαι εκεί έξω.

ΑΝΤΡΑΣ:              Δε θα μπω μέσα; Θα σου δείξω εγώ καριόλα.

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Την ίδια ακριβώς φράση είπες πριν ακόμα προλάβω να ξεκλειδώσω την πόρτα.

ΑΝΤΡΑΣ:              Σκάσε!

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Και σκάσε μου είπες. Εγώ σε ρωτούσα γιατί εξαφανίστηκες για δυο ολόκληρες μέρες και εσύ όρμησες να με χτυπήσεις. Τι κρίμα όμως. Βρέθηκες  έξω από το παράθυρο. Ευτυχώς, πρόλαβα και έκανα στην άκρη. Μεγάλη η χάρη του.

ΑΝΤΡΑΣ:              Τόσο μεγάλη που σύντομα θα μείνεις χήρα αν συνεχίσεις να μαλακίζεσαι.

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Δεν θέλω ούτε να σκέφτομαι τη ζωή μου χωρίς εσένα. Το βρήκα! Που έχεις το κινητό σου να πάρω τηλέφωνο την πυροσβεστική;

ΑΝΤΡΑΣ:              Όχι το κινητό. Κοίτα στην αποθήκη. Έχω σκοινί εκεί.

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Και δεν το λες τόση ώρα; Τρέχω μωρό μου. (μπαίνει και ακούγεται από μακριά) Που ακριβώς είναι το σκοινί; Δεν το βρίσκω.

ΑΝΤΡΑΣ:              Άνοιξε τα στραβά σου. Εκεί είναι.

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Λες εκείνο  που με έδεσες τις προάλλες επειδή σκάλιζα το κινητό σου ε;

ΑΝΤΡΑΣ:              Σου έχω πει ότι δεν θέλω να πειράζεις τα πράγματά μου. Το σκοινί. Φέρ’ το.

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Το πέταξα χθες μωρό μου. Μου έφερνε άσχημες αναμνήσεις.

ΑΝΤΡΑΣ:              Στο διάολο. Να πας στο διάολο ακούς;

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Ακούω μωρό μου.

Ο ΑΝΤΡΑΣ γλιστράει, βγάζει κραυγή και τελικά κρατιέται.

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Είσαι ακόμα εκεί μωρό μου;

ΑΝΤΡΑΣ:              Το χέρι μου, μούδιασε. Πόσες αντοχές νομίζεις έχω ο άνθρωπος;

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Σε τι θέλεις να σου απαντήσω; Στο πόσες αντοχές έχεις ή στο άνθρωπος; Λοιπόν σχετικά με τις αντοχές νομίζω κρατάς καλά. Την μισή σου μέρα περνάς στο γυμναστήριο, όσο για το άνθρωπος…

ΑΝΤΡΑΣ:              Με δουλεύεις παλιοβρόμα; Κάνεις αστεία όταν σε λίγο μπορεί να σκάσω από 7 μέτρα ύψος σαν….σαν….

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Σαν.. σαν.. ούτε εγώ βρίσκω λέξη.

ΑΝΤΡΑΣ:              Με δουλεύεις! Ναι με δουλεύεις!

ΓΥΝΑΙΚΑ             Εγώ; Πιστεύεις κάτι τέτοιο για μένα; Ντροπή σου μωρό μου!

ΑΝΤΡΑΣ:              Και κόφ’ το επιτέλους αυτό το μωρό μου! (παύση)

ΓΥΝΑΙΚΑ: (εμφανίζεται στο παράθυρο. Βγάζει το σουτιέν της) Ορίστε μωρ..ό…

ΑΝΤΡΑΣ:              Τι είναι αυτό;

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Είναι αυτό που μου αγόρασες τις προάλλες από τη λαϊκή. Τα κινέζικα είναι καλά μου είπες. Μπορεί να μην είναι σεξουαλικά και τι να τα κάνεις τα σεξουαλικά εσύ, έτσι μου είπες, αλλά είναι ανθεκτικά. (Παύση) Δεν υπάρχει κάτι άλλο. Ή το πιάνεις ή πέφτεις.

Σκοτάδι. Ακούγεται ο θόρυβος που κάνει ο ΑΝΤΡΑΣ καθώς σκάει στο

πεζοδρόμιο.

ΓΥΝΑΙΚΑ:            Α ξέχασα να σου πω ότι σκίστηκε και δεν πρόλαβα να το ράψω. Φτηνοπράγματα των 5 ευρώ. Ξοδεύτηκες πάλι μωρό μου.

ΣΚΗΝΗ 2

ΠΑΡΟΝ: Η γυναίκα με την πλάτη γυρισμένη στο κλειστό παράθυρο.

Ακούγονται τα κλειδιά στην πόρτα. Η πόρτα κλειδωμένη.

ΑΝΤΡΑΣ:              Δεν θα μπω μέσα; Θα σου δείξω εγώ καριόλα.

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ανοίγει το παράθυρο, προχωράει προς την πόρτα και την

ξεκλειδώνει.       

Β        Λογικό είναι. Ξεχνάς που βρισκόμαστε;

Α        Δηλαδή έτσι θα είμαστε;

Β        Ναι.

Α        Φοβάμαι.

Β        Δεν πρέπει, δεν θα κρατήσει πολύ.

Α        Πόσο;

Β        Υπολόγισε. Είμαστε εδώ τρεις μήνες.

Α        Πόσο θέλουμε ακόμα;

Β        Δεν ξέρω ακριβώς.

Α        Και μετά τι;

Β        Μετά θα βγούμε στο φως.

Α        Φοβάμαι το φως. Δεν το γνωρίζω,… τελικά ίσως είναι καλύτερα εδώ.

Β        Μη φοβάσαι. Όταν βγούμε από δω δεν θα είμαστε μόνοι μας.

Α        Αλήθεια;

Β        Ναι.

Α        Που το ξέρεις;

Β        Το ξέρω. Το έχω ξαναπεράσει. Όταν βγήκα την πρώτη φορά κάποιος με κράταγε αγκαλιά. Μαμά μου έλεγε να τη λέω.

Α        Και; Σε άφησε η μαμά;

Β        Όχι δεν με άφησε. Ή ναι με άφησε. Δεν το ήθελε όμως. Έγινε ξαφνικά. Θυμάμαι ότι άκουσα ένα θόρυβο και μετά έπεσα από την αγκαλιά. Άκουσα τη φωνή της. Και αυτή έπεσε μαζί μου. Δεν ξέρω τι απέγινε.

Α        Γιατί ξαναγύρισες;

Β        Για να ξαναβγώ στο φως.

Α        Και αν ξαναπέσεις;

Β        Δεν θέλω να ξαναπέσω.

Α        Ακούω συνέχεια να μιλούν για αίμα. Τι είναι το αίμα;

Β        Κάτι κόκκινο, που χύνεται. Το έχω δει. Κι εγώ είχα αίματα όταν έπεσα.

Α        Και η μαμά που σε κρατούσε αγκαλιά;

Β        Ναι κι αυτή. Και άλλοι πολλοί. Τώρα που το σκέφτομαι το αίμα είναι ένα κόκκινο πράγμα που τρέχει σαν νερό, αλλά τρέχει από πολλούς μαζί, ταυτόχρονα.

Α        Πόσοι ήσασταν;

Β        Δεν ξέρω. Δεν είχα μάθει να μετράω. Ήμασταν όμως πολλοί. Υπήρχε και φωτιά. Δεν ξέρεις τι είναι η φωτιά ε; Είναι κάτι που καίει, σε λιώνει… Στην αρχή ακούστηκε ένας θόρυβος, δυνατός πολύ.  Μετά πάλι, πιο δυνατός, τρομακτικός. Κι εγώ σαν να ήμουν μέσα του. Μετά, ένιωσα να πετάω. Και  εκεί τελείωσε, δεν θυμάμαι τίποτα άλλο.

Α        Κάτι κακό θα είχε γίνει εκεί έξω. Εδώ τουλάχιστον έχουμε ησυχία.

Β        Κάποιες φορές ακούγονται κι εδώ φωνές ε;

Α        Ναι. Και κάποιες φορές πέφτουμε απότομα. Πονάω τότε. Εσύ;

Β        Κι εγώ.

Α        Πόσος καιρός πάει από τότε;

Β        Εννιά χρόνια νομίζω. Δεν ξέρω να μετράω καλά. Δεν είχα μάθει. Θυμάμαι μία γυναίκα με ωραία στολή, αεροσυνοδός έλεγε η μαμά ότι ήταν. Με χάιδεψε στο κεφάλι. Φορούσα ένα σκούφο που έγραφε Χρόνια πολλά.  Είχα γενέθλια. Γινόμουν ενός έτους. Ήταν Σεπτέμβρης. Μια άλλη αεροσυνοδός ήρθε με μία τούρτα. Δεν πρόλαβα να τη δοκιμάσω. Πέσαμε αμέσως. Δεν ξέρω τι γεύση έχει μία τούρτα.

Ακούγονται τρομακτικοί θόρυβοι και φωνές.

Α        (με τρομαγμένη φωνή) Κοίτα αίμα. Είναι έτσι όπως μου το είπες. Κόκκινο και τρέχει σαν νερό

Β        Δώσε μου το χέρι σου. Μη φοβάσαι έχεις εμένα.

Α        Σσσς κάτι ακούω. Κάποιος φωνάζει στη μαμά…

          Πότε επιτέλους θα σταματήσουν οι φωνές;

Β        Κάποια στιγμή θα κουραστούν και θα σταματήσουν. 

Α        Πονάω. Δεν θέλω άλλο να πονάω. Θέλω να βγω στο φως.

Β        Όταν βγεις με ποιους θα είσαι;

Α        Μ’ αυτούς που δεν πονάνε.

Β        Εγώ θα είμαι με τους άλλους. Δε φοβάμαι το αίμα πια.

Α        Διψάω. Νομίζω ότι το υγρό έχει λιγοστέψει εδώ μέσα ε;

Β        Πρέπει να πίνει νερό. Πολύ νερό. Αυτή όμως κάθεται όλη μέρα στον ήλιο και αυτό δεν μας κάνει καλό.

Α        Λες να μην μας αγαπάει;

Β        Δεν ξέρω. Ίσως να μην υπάρχει σκιά.

Α        Τι υπάρχει τελικά εκεί έξω;

ΑΝΔΡΑΣ: Γιατί είμαι άντρας. Δε σ’ αρέσει;

ΓΥΝΑΙΚΑ: Καθόλου. Δεν μου αρέσουνε καθόλου οι άνδρες με κράνος.

ΑΝΔΡΑΣ: Τότε δε σου αρέσουν οι άνδρες γενικά.

ΓΥΝΑΙΚΑ: Όχι. Οι άνδρες με κράνος.

ΑΝΔΡΑΣ: Θες να πεις πως με βαρέθηκες;

ΓΥΝΑΙΚΑ: Πολύ.

ΑΝΔΡΑΣ: Μα κράνος φορούσα πάντα.

ΓΥΝΑΙΚΑ: Όχι. Φοράς τώρα τελευταία.

ΑΝΔΡΑΣ: Πάντα φορούσα.

ΓΥΝΑΙΚΑ: Κάνεις λάθος. Θα σου δείξω παλιές φωτογραφίες. Άνοιξέ τες. Τις έχω στο συρτάρι. Δε φορούσες ποτέ κράνος.

ΑΝΔΡΑΣ: Κάποια στιγμή αναγκάστηκα να το βάλω.

ΓΥΝΑΙΚΑ: Τον τελευταίο χρόνο.

ΑΝΔΡΑΣ: Θα το υποστείς.

ΓΥΝΑΙΚΑ: Όχι.

ΑΝΔΡΑΣ: Όχι;

ΓΥΝΑΙΚΑ: Θα έρθει σε λίγο κάποιος άλλος. Αυτός δε φοράει κράνος.

ΑΝΔΡΑΣ: Κανείς δεν πρόκειται να έρθει.

ΓΥΝΑΙΚΑ: Θα έρθει σου είπα. Τον περιμένω από ώρα σε ώρα.

ΑΝΔΡΑΣ: Σε κοροιδέψανε.

ΓΥΝΑΙΚΑ: Σταμάτα. Θα με πάρει να φύγουμε. Θα πάμε στη θάλασσα.

ΑΝΔΡΑΣ: Ξύπνα! Δεν πρόκειται να έρθει κανείς!!!

ΓΥΝΑΙΚΑ: Αααα!!!! Δεν αντέχω να σε βλέπω!!! Με αυτό το κράνος στο κεφάλι σου!!!

ΑΝΔΡΑΣ: Είμαι ο άντρας σου.

ΓΥΝΑΙΚΑ: Δε θέλω πια!!! Κουράστηκα.

ΑΝΔΡΑΣ: Θα κάτσεις εδώ. Κάτω στην καρέκλα. Θα κλειδώσω.

ΓΥΝΑΙΚΑ: Μη κλειδώσεις.

ΑΝΔΡΑΣ: Νομίζεις πως θα ξεφύγεις έτσι εύκολα; ΕΓΩ θα φύγω. Όταν μπορέσω. Εσύ θα κάτσεις εδώ και κιχ δε θα βγάλεις.

ΓΥΝΑΙΚΑ: Σε παρακαλώ, μη κλειδώσεις.

ΑΝΔΡΑΣ: (κλειδώνει) Σε κλείδωσα. (κάθεται πάλι)

ΓΥΝΑΙΚΑ: Βγάλε το κράνος απ’ το κεφάλι σου.

ΑΝΔΡΑΣ: Πες μου λοιπόν; Πώς πέρασες τη μέρα σου σήμερα;

ΓΥΝΑΙΚΑ: (Σιωπή) Σήμερα πέρασα πολύ ωραία. Βγήκα βόλτα στον κήπο με τα δέντρα, άκουσα τα πουλιά, κάθισα στο παγκάκι, διάβασα την εφημερίδα μου……έκανα πολλά πράματα σήμερα……..

-          Τι θέλετε και μου χτυπάτε;!!! Ξέρετε ότι είναι μονάχα 11.00 το πρωί; Σήμερα είναι Σάββατο και ο κόσμος συνήθως κοιμάται τέτοια ώρα.

-          Θέλετε να πείτε πως σας ξύπνησα;

-          Ακριβώς! Με ξυπνήσατε!

-          Χα! Αφού άκουσα περπατήματα. Τι θέλετε να μου πείτε κυρία Χονδροκούκη; Πως υπνοβατείτε;

-          Μπορεί…μέσα στον ύπνο μου να σηκώθηκα. Για νερό. Μετά ξανακοιμήθηκα. Είναι Σάββατο πρωί που ο κόσμος χουζουρεύει τέτοιες ώρες κι εσείς έρχεσθε και μου χτυπάτε επίμονα την πόρτα μου!

-          Χα! Ζητάτε και τα ρέστα από πάνω κυρία Χονδροκούκη;

-          Γιατί; Τι έκανα! Σας πέιραξα εσάς; Μήπως σας ενόχλησα; Όχι βέβαια!!! Και για τίποτα τέτοιο δε θα μπορούσατε ποτέ να με κατηγορήσετε. Σας φέρομαι με τον καλύτερο τρόπο. Σας…

-          Καλύτερος τρόπος λέγετε να μας ξυπνάτε τα χαράματα με την αγριοφωνάρα σας;

-          Δεν φταίω εγώ, οι άλλοι με φέρνουνε σε τέτοια θέση.

-          Οι άλλοι; Θέλετε να πείτε είναι πολλοί;

-     Ε, τι σας νοιάζει εσάς αυτό; Μπορείτε να μου πείτε;

-          Όλα με νοιάζουν κυρία μου όταν νοικιάζετε το σπίτι μου.

-          Το νοίκι σας το δίνω. Δε χρωστάω τίποτα.

-          Βέβαια! Αυτό δα έλειπε και να χρωστούσατε.

-          Τι θέλετε τέλος πάντων από εμένα!

-          Θέλω να μαζέψετε τα πράγματά σας και να φύγετε. Σας κάνω έξωση.

-          Έξωση; Γιατί;  Τι έκανα!!!! Είμαι τίμια εγώ. Το νοίκι σας το δίνω!

-          Σας έχω κάνει παρατήρηση επανειλημμένως να μην φωνάζετε καμία ώρα της ημέρας πόσο μάλλον στις τρεις και τέσσερις τα ξημερώματα!!!! Δεν ξέρω εσείς τι κάνετε αυτήν την ώρα, εγώ όμως και η γυναίκα μου – κυρία μου – κοιμόμαστε. Καθώς και η οικογένεια που μένει παραπάνω με τα τρία της παιδιά!!! Σηκώνετε τη γειτονιά στο πόδι κυρία Χονδροκούκη!!! Δεν το καταλαβαίνετε;!!!!

-          Δεν θα το ξανακάνω!!!

-          Αυτό μου το είπατε και το ξανάπατε και το υποσχεθήκατε πολλές φορές. Κάθε νύχτα όμως τα ίδια κάνετε.

-          Μα δε φωνάζω κάθε νύχτα!

-          Αν δε φωνάζετε κάθε νύχτα, φωνάζετε σίγουρα νύχτα παρά νύχτα.

-          Μα αφού….(κλαίει) αφού με κοροιδεύουνε κύριε….πως σας λένε…ξέχασα!!!

-          Πετράκη.

-          Κύριε Πετράκη! Καταλάβετέ με!!! Με κοροιδεύουνε!!! Και…πάνε να με κλέψουνε!!!

-          Κάθε νύχτα σας κλέβουνε;

-          Ναι!!! Ναι!!! Κάθε νύχτα!!! Ένας….ένας παλιάνθρωπος!!!! Μου φέρεται άσχημα κύριε Π….π…..

-          Πετράκης.

-          … Πετράκη!!! Μου φέρονται άσχημα!!! Δε με σέβονται!!! Δε μάθαν καλούς τρόπους απ’ το σπίτι τους. Δε με αγαπάνε κύριε Πετράκη!!!! Κανείς δε με αγαπάει εμένα!!! Κανεις!!!

-          Δε με ενδιαφέρει κυρία Χονδροκούκη μου ποιος σας αγαπάει και ποιος όχι. ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΟΥ ΑΔΕΙΑΣΕΤΕ ΤΗ ΓΩΝΙΑ!

-          Γιατί!!! Επειδή είμαι φτωχιά;!!! Κι εσείς είσαστε του καλού κόσμου;! Ρωτήστε με κι εμένα πώς ήτανε στο σπίτι μου!!! Τι φταίω εγώ για τη μοίρα μου κι αυτό που μου’ τυχε!

-          Είναι οριστική η απόφασή μου. Δεν αλλάζει.

-          Δεν είναι εύκολο να βρει κανείς ένα φτηνό σπίτι. Και το δικό σας είναι και άνετο.

-          Αν δε τα μαζέψετε, θα φέρω την αστυνομία.

-          Όχι την αστυνομία κύριε π….σας παρακαλώ!!! Αφίστε με να μείνω!!!

-          Αποκλείεται.

-          Γιατι….γιατι είμαι πόρνη ε;!!! Καταλάβατε πως είμαι πόρνη!!! Γι’ αυτό θέλετε να με διώξετε!!! Όλοι θέλουν να με διώξουν. Σας πείραξα; Όχι. Σας έκανα κακό; Τι με σπρώχνετε όλοι και με κλωτσάτε ε; Μια τίμια πόρνη είμαι.!!! Δίνω και παίρνω!!!! Δεν κλέβω κανέναν!!! Δεν παίρνω χωρίς να δώσω!!! Σε αντίθεση με άλλους!!! Κι εγώ έχω καλή ψυχή!!! Δεν είμαι σκατόψυχος σαν κι εσάς!!!! Που πάτε να με βγάλετε κι απο το σπίτι!!!! Και σιγά μην ακούνε οι αποπάνω!!! Που έχουνε παιδιά!!!! Τόσες πολλές είναι οι φωνές μου;!!! (Κλαίει) Μου λέει πως με αγαπάει και μου λέει να συνεχίσω να εκδίδομαι γιατί δε φτάνουν τα λεφτά!!! Κι όλο μου φέρνει άνδρες, κάθε νύχτα κι εγώ του είπα πως θέλω να σταματήσω πια και να μείνουμε μαζί!!!! Κι εκείνος δε με καταλαβαίνει!!!! Και έρχονται και μου δινουν λιγότερα απ’ όσα συμφωνήσαμε!!! Να μη φωνάξω;;;!!!! Με εξαπατούν!!!!! Με κοροιδεύουν!!!! Σας παρακαλώ!!!! Μη με διώχνετε κι εσεις!!!! Σας παρακαλώ!!!! Τουλάχιστον εσείς που είστε μορφωμένος καταλάβετε με!!!! Σα σκουπίδι μου συμπεριφέρονται!!!!! Θέλουν να με λιώσουν και δε τους νοιάζει τίποτα πώς αισθάνομαι εγώ!!!!! Κι εγώ τον αγαπώ, τον αγαπώ και θα’ δινα και τη ζωή μου αν χρειαζότανε για εκείνον!!!! Θα έπεφτα στη θάλασσα αν χρειαζότανε κι ας πνηγόμουνα!!!! Δε με νοιάζει!!!! Δε με νοιάζει τίποτα!!!! Τον αγαπώ πιο πολύ κι από τον εαυτό μου!!!! Έχετε αγαπήσει εσείς κύριε Π. ;

-          Δεν ξέρω. Μάλλον.

-          Εγώ όμως αγαπώ!!!! Αγαπώ κύριε Π.! Γι΄αυτό! Γι΄αυτό φωνάζω!! Δεν ξέρετε τότε πώς νιώθω Δεν ξέρετε! κύριε Π.! Γι΄αυτό δεν μπορείτε να με καταλάβετε!

-          Μπορώ να καταλάβω κάποια πράγματα.

-          Αλήθεια;!!! Αλήθεια κύριε Π.; Με καταλαβαίνετε;;!

-          Ναι…σας παρακαλώ μη με λέτε κύριο Π. Πετράκη με λένε. Αντώνη Πετράκη.

-          Κύριε Αντώνη Πετράκη….δεν ξέρετε πόσο χαίρομαι….πόσο συγκινούμαι που με καταλαβαίνετε!

-          Τι να πω δεσποινίς Χονδροκούκη…το καλύτερο θα ήταν να…τον ξεχνούσατε αυτόν τον άνθρωπο και να δίνατε την καρδιά σας σε κάποιον άλλο. Πιο τίμιο.

-          Να τον ξεχάσω;;;!!! Να τον ξεχάσω!!! Μα είναι ο άνθρωπός μου!!! Ο άνδρας μου! Ποτέ δε θα μπορούσα να τον ξεχάσω! Ο θάνατος θα μας χωρίσει!

-          Ο θάνατος θα σας χωρίσει με έναν άνθρωπο που σας φέρνει άντρες και έπειτα σας παίρνει τα λεφτά;

-          Δεν μου τα παίρνει όλα!!!

-          Έστω τα μισά!!!

-          Είναι καλός κατά βάθος!!! Έχει καλοσύνη μέσα του!!!

-          Πού την είδατε την καλοσύνη!!!

-          Την είδα ζωγραφισμένη στα μάτια του!!!

-          Χα! Σας κοροιδεύει κυρία Χονδροκούκη!!! Δε σας αγαπάει!!!

-          Ω! Μα όχι!!! Όχι!!!! Δε θα μπορούσε ποτέ να κάνει κάτι τέτοιο!!!! Είναι καλός!!!! Είναι πολύ καλός άνθρωπος!!!! Είναι ο καλύτερος του κόσμου!!!!

-          Μάλιστα.

-          Καταλάβατε λοιπόν γιατί φωνάζω. Έχω πολύ σοβαρούς λόγους κύριε Αντώνη.

-          Λυπάμαι κυρία…δεσποινις ήθελα να πω…αλλά δε μπορώ να σας κρατήσω….ξέρετε…διαμαρτύρονται και οι άλλοι.

-          Εντάξει….πολύ καλά….ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΑΝΘΡΩΠΙΑ!!!! ΕΙΣΤΕ ΓΑΙΔΟΥΡΙ!!!!!

-          Σας παρακαλώ κ…δεσποινις …εγώ σας κατάλαβα!!! Καταλάβετε τώρα κι εσείς εμένα!!!!

-          Δεν έπρεπε να μιλήσω!!!! Εσείς δεν καταλαβαίνετε τίποτα!!!!

-          Καταλαβαίνω ότι αρκετά σας ανεχτήκαμε!!!!!

-          Ούτε εσείς έχετε τσίπα πάνω σας!!!!

-          Δεν υποφέρεστε κυρία….!!!! Αναστατώνετε τον κόσμο!!!!!

-          Όπως με αναστατώνουν κι εμένα!!!!!

-          Τέλος πάντων….σας δίνω άλλη μία ευκαιρία. Να μην το επαναλάβετε. Άλλη ευκαιρία δεν θα έχετε.

-          Ευχαριστώ!

-          Να….πάρτε κι αυτά τα.…πατούμενα….Είναι πατούμενα. Ζεστά. Κάνετε και θόρυβο μ’ αυτά τα παλιοπάπουτσα! Απ΄το στενό πιο κάτω τα αγόρασα.  Για το σπίτι που’ χει κρύο.

-          Τι μου λέτε κύριε Π……….μου χαρίζετε πατούμενα!!!! Ω τι να σας πω!!! Με κατασκλαβώνετε!!!

-          Νααα είναι που’ χει κρύο τώρα.

-          Θα τα φορέσω κύριε Π…….θα τα φορέσω τώρα κι όλας!!!!

-          Γεια σου παιδί μου!

-          Γεια σας κύριε Π. και θα προσέξω να κάνω ησυχία!!! Όπως είπαμε!!!!

-          Πετράκης. Κι άμα σε πειράζουνε να μη κάνεις φασαρία να έρχεσαι να το λες σε μένα.

-          Ό,τι πείτε κύριε Πετράκη. Ο,τι πείτε.

-          Γεια σου.

-          Θα τα φορέσω γεια σας κύριε Π.

-          Πετράκης.

-          Γεια σας!!!!

-Πατέρας Νικόδημος: παπάς 40 χρονών

-Ντίνα: γυναίκα γύρω στα 30

-Γριά: μητέρα της Ντίνας, 60 χρονών

 (ιδιωτικό δωμάτιο πίσω από το ιερό της εκκλησίας. Ένας παπάς μπαίνει κρατώντας περιοδικά και βγάζει πρώτα το καπέλο του και μετά τα ράσα του και τα κρεμάει)

 Γυναικεία Φωνή (ακούγεται από το βάθος)

Κυρία μου, σας είπα ότι δε μπορείτε να- Κυρία μου!

 (μπαίνει μέσα σαν σίφουνας η Ντίνα, νέα γυναίκα, γύρω στα 30)

Νικόδημος

Τι συμβαίνει;

 Ντίνα (σχεδόν τρέμει από την οργή)

Εσύ είσαι ο πατέρας Νικόδημος;

 Νικόδημος

Δεν καταλαβαίνω το ύφος σας-

 Ντίνα

Εσύ είσαι;

 Νικόδημος

Ναι

Ντίνα

Λοιπόν, φέρε γρήγορα τα συμβόλαια, τα σκίζουμε και φεύγω ήσυχα

Νικόδημος

Ποια συμβόλαια;

Ντίνα

Τα συμβόλαια που υπέγραψε η μάνα μου! Μη μου κάνεις τον ανήξερο, δώσε μου τα αμέσως γιατί θα πάω στην αστυνομία!

Νικόδημος

Κατ’ αρχάς να μιλάς καλύτερα! Εδώ είναι οίκος του Θεού, δεν είναι-

Ντίνα

Ρε, καταλαβαίνεις ελληνικά; Φέρε τώρα όλα τα κωλόχαρτα! Είμαι στα όριά μου, σε προειδοποιώ. Θα πάω στην αστυνομία! Το καταλαβαίνεις; (φωνάζει) Θα σε κλείσω μέσα!

Νικόδημος

Σταμάτα! Σταμάτα, μωρέ, και θα σ’ ακούσει η παπαδιά. Εντάξει. Εντάξει, θα στα φέρω. Περίμενε. (φεύγει μουρμουρίζοντας «Πού με βρήκε;»)

Ντίνα

Τ’ άκουσα αυτό, «πάτερ»!

Νικόδημος

Εντάξει, εντάξει πια! Ηρέμησε!

(επιστρέφει κρατώντας ένα πάκο χαρτιά)

Νικόδημος

Τέκνο μου, πας να κάνεις ένα τεράστιο λάθος! Άσε με πρώτα να σου εξηγ-

Ντίνα

Μην τολμήσεις να με ξαναπείς τέκνο σου! Φέρε τα συμβόλαια.

Νικόδημος

Ε, εσύ δεν παίρνεις από λόγια! Ορίστε, πάρτα, να δούμε τι θα καταλάβεις!

(της τα δίνει και ανάβει τσιγάρο)

Ντίνα

Το καλό που σου θέλω να είναι όλα εδώ γιατί-

Νικόδημος

Όλα είναι, αμάν πια! (καπνίζει) Καμία εμπιστοσύνη πια στον κόσμο!

Ντίνα

Αυτό το λες εσύ; (μελετώντας τα χαρτιά) Κηφισίας 52, Δημοκρίτου 30, Τσακάλοφ 41. Α, ρε μάνα… Δώσε τσιγάρο. (ανάβει και καπνίζει) Και φυσικά το εξοχικό στην Ανάβυσσο. (τον κοιτάει με μίσος αλλά αυτός καπνίζει ατάραχος) Τι να σου πω, είσαι και παπάς…(καπνίζει και διαβάζει)

Τι είναι αυτό; Ε, δεν το πιστεύω! Καλά ρε, ακόμα και το πατρικό της έβαλες στο μάτι; Τι θα το έκανες το σπιτάκι στις Σέρρες το ετοιμόρροπο; Έχετε ξεφύγει τελείως; Δεν της άφησες κεραμίδι για κεραμίδι!

Νικόδημος (ξεφυλλίζει ένα περιοδικό για μηχανές)

Τώρα τι θες να σου πω; Ξέρεις τι λένε: ο έχων δύο χιτώνας…

Ντίνα

Κάνεις και χιούμορ, ε; (μένει παγωμένη κοιτάζοντας τα χαρτιά) Νάξου 42; Για μια στιγμή. Νάξου 42… Πού είναι αυτό; Δεν καταλαβαίνω… Πού είναι η Νάξου;

Νικόδημος

Στην Κυψέλη! Την τύφλα σου δεν ξέρεις!

Ντίνα

Μα η μάνα μου δεν έχει ακίνητο στην Κυψέλη! (φωνάζει) Αυτό είναι του Γιώργου, το’ γραψε στο Γιώργο πριν 15 χρόνια! Τι παιχνίδια παίζεις;

Νικόδημος

(παύση)

Ντίνα (ανάβει κι άλλο τσιγάρο και βηματίζει πάνω κάτω)

Ε, βέβαια. Έπρεπε να το φανταστώ! Εξομολόγηση κάθε τρεις και λίγο! Τόσες αμαρτίες πια;

Νικόδημος

Είσαι πολύ νευρική. Αν καθόσουν να ακούσεις λίγο-

Ντίνα

Τα κόλπα τελείωσαν! Δεν θέλω να ξαναπλησιάσεις την οικογένειά μου, το κατάλαβες; (αρπάζει τα συμβόλαια και πάει να τα σκίσει)

Νικόδημος και Γριά

Μη!

Ντίνα

Μαμά;

Νικόδημος

Επιτέλους, κυρία Ευθαλία μου. Κόκαλα  είχαν αυτά τα λουκουμάκια; Είχα αρχίσει να απελπίζομαι!

Ντίνα

Μαμά τι κάνεις εδώ;

Γριά

Ντίνα, κορίτσι μου, άσε κάτω τα συμβόλαια.

Νικόδημος (προσπαθεί να πάρει τα συμβόλαια)

Ναι, δώστα εδώ να μην πέσει στάχτη. Δώστα!

Ντίνα (τραβάει και αυτή τα συμβόλαια)

Άφησε τα! Άφησέ τα!

Ντίνα

Μα τι επίμονος παπάς που είσαι! Ρε, μαμά! Πλύση εγκεφάλου σου έχει κάνει; Μέχρι και το σπίτι του Γιώργου πήγες και του έγραψες του τραγόπαπα;

Νικόδημος

Ε, όχι και τραγόπαπας! Κυρία Ευθαλία μου, τόση ώρα κάνω υπομονή γιατί είναι κόρη σας, αλλά υπάρχουν και όρια. Δεν είμαι κανένας μπακάλης! Τα ράσα μου παίζω και το κεφάλι μου! Εσείς εισφέρατε μόνο τα ακίνητα, εγώ παίρνω όλο το ρίσκο και τα κέρδη 50-50.

Γριά (ανοίγει ένα κουτί με λουκούμια)

Έλα βρε Νικόδημε, τα ίδια θα λέμε πάλι;

(ο Νικόδημος τρώει λουκουμάκια και μιλάει μπουκωμένος)

Νικόδημος

Όχι, γιατί και ο κύριος Γιώργος μέχρι και να εκκλησιαστεί ήρθε από τη χαρά του όταν υπογράψαμε. Αυτός που δεν πατούσε σε λειτουργία. Όλοι έχουν να λένε ότι στις μπίζνες είμαι σπαθί. Και εσείς το ξέρετε ότι κάνω σωστές δουλειές, ότι έχω -

Ντίνα

Ένα λεπτό! Ένα λεπτό γιατί θα τρελαθώ. Εσύ… ο Γιώργος… ο παπάς;

Νικόδημος

Ε, αμάν κοπέλα μου! Λες «παπάς» και γεμίζει το στόμα σου αηδία! Δε σκότωσα και κανέναν. Την προίκα σου φτιάχνουμε εδώ με την κυρία Ευθαλία! Αν πηγαίνατε να τα εκμεταλλευτείτε μόνοι σας τα ακίνητα, το 40% θα σας το έπαιρναν οι φόροι. Και τώρα με τις εικονικές δωρεές στην εκκλησία, ούτε 1% δεν είναι ο φόρος!

Ντίνα

Μα και η εκκλησία φορολογείται πλέον! Το είπαν στις ειδήσεις!

Γριά (γελάει)

Όχι για το φιλανθρωπικό της έργο.

Ντίνα

(παύση και κοιτάει ερωτηματικά)

Νικόδημος (μασουλάει λουκουμάκια)

Έχουμε στήσει μια επιχείρηση συσσιτίου για κάλυψη. Έτσι εμπίπτουμε στο φιλανθρωπικό έργο. Ακόμα και με τα έξοδα για το συσσίτιο, το καθαρό κέρδος που απομένει είναι τετραπλάσιο.

 Ντίνα

Δηλαδή εσείς…

 Νικόδημος

Ναι, εμείς! Λοιπόν, θα τα φάμε τώρα με την ησυχία μας τα λουκουμάκια ή θα μας κάτσουν στο λαιμό;

 Ντίνα

Μα δε μπορώ να πιστέψω ότι-

 Γριά

Έλα, Ντίνα, κορίτσι μου. Καταλαβαίνω ότι σου έπεσαν πολλά, μα αν καθίσεις να ακούσεις, θα δεις ότι όλα είναι υπό έλεγχο. Έλα, κάτσε. Μου έβαλε πριν να φάω κάτι τσουρεκάκια ο Νικόδημος, θα γλείφεις τα δάχτυλά σου. Τα φτιάξανε στο κατηχητικό και-

 Νικόδημος

Μμμ, τι μου τα θύμισες τώρα και έχω πει να κάνω δίαιτα! Δε θα μου χωράνε ούτε τα ράσα σε λίγο. Να πάω να φέρω;

 Γριά

Φέρε, ναι.

 Παΐσιο (καθώς φεύγει)

Α, και μιας και θα το στρώσουμε, να μας πεις, Ντίνα μου, και για το διαμέρισμά σου στην Όθωνος, είχαμε κάτι ιδέες με τη μητέρα σου για μία σύμβαση – Αλλά κάτσε να φέρω τα τσουρεκάκια και τα λέμε…

(φεύγει σιγοτραγουδώντας τη μελωδία του «Don’t worry, be happy»)

Γεράσιμος – άνδρας γύρω στα 30

Ψυχίατρος – γυναίκα γύρω στα 40

Μαρίνα – νέα κοπέλα, γύρω στα 25

Μητέρα – γυναίκα γύρω στα 55

Ψυχίατρος

Πείτε μου, λοιπόν. Τι σας φέρνει εδώ;

Γεράσιμος

Έχω ένα πρόβλημα. Δηλαδή μια δυσκολία. Δυσλειτουργία, τέλος πάντων. Δεν ξέρω πώς να το πω. Πάντως εγώ δεν ήμουν έτσι, παλιά τουλάχιστον, πριν από… (παύση)

 Ψυχίατρος

Πριν από;

 Γεράσιμος

Όλα ξεκίνησαν στην τελετή αποφοίτησης. Έγινε κάτι… δεν ξέρω πώς να το πω… δεν-

 Ψυχίατρος

Μη λογοκρίνεις τον εαυτό σου

 Γεράσιμος

Ήμουν 27 χρονών. Μόλις είχα τελειώσει το βιολογικό. Ναι, ναι, ξέρω τι σκέφτεστε. Το καθυστέρησα κάπως.

 (Η Ψυχίατρος παραμένει ακίνητη, παγωμένη. Ο Γεράσιμος φοράει μια τήβεννο και σηκώνεται όρθιος. Στέκεται κοιτώντας τα νύχια του, σαν να βαριέται.. Μπαίνει η Μαρίνα)

 Μαρίνα

Γεράσιμε! Γεράσιμε!

 (η Μαρίνα παγώνει ακίνητη. Ο Γεράσιμος μιλάει στην Ψυχίατρο)

 Γεράσιμος

Η Μαρίνα! Σίγουρα η μάνα μου την κάλεσε. Εγώ πάντως δεν ήθελα να με δει έτσι χάλια, μ’ αυτή τη μαύρη σακούλα που με βάλανε να φοράω. Αχ, η Μαρίνα… Πού να σας λέω γι’ αυτήν… Ο παιδικός μου έρωτας. Και ο εφηβικός. Και ο φοιτητικός. Και φυσικά, πάντα ανεκπλήρωτος.

 (Η ψυχίατρος ακίνητη. Η Μαρίνα αρχίζει να κινείται)

 Μαρίνα

Γερασιμάκο μου! Συγχαρητήρια! Συγχαρητήρια!

 Γεράσιμος

Τι κάνεις; Ήρθες! Δεν… δεν περίμενα ότι-

 Μαρίνα

Μα ήταν ποτέ δυνατό να μην έρθω; Οκτώ χρόνια μας ταλαιπωρείς. Χα, τι σας βάζουν να φοράτε ρε παιδιά!! (του πειράζει την τήβεννο και γελάει)

 Γεράσιμος

Έλα, μη με κάνεις να νιώθω ακόμα χειρότερα.

 Μαρίνα

(γελάει) Άντε μωρέ, αφού όλοι τις φοράνε, τι σε νοιάζει; Μη σου πω ότι σου πάει κιόλας. (γελάει)

 Γεράσιμος

Εν τω μεταξύ, ξέρεις ότι δίνουν τις ίδιες σε όλους; Μαλάκα, τις ανακυκλώνουν! (γελάει)

 Μαρίνα

Πλάκα κάνεις! Φρίκη! Δηλαδή τρεις αποφοιτήσεις το χρόνο, επί μια δεκαετία που τις έχουν-

 Γεράσμος

Άστο, μη το ψάχνεις, θα ξεράσω.

 Μαρίνα

(τον πλησιάζει και του λέει στο αυτί) Πάντως εσένα σου πάει. Έχει κάτι το-

 Μητέρα

Μάκη, Μάκη – α, σε βρήκε το Μαρινάκι, μπράβο!

 Γεράσιμος

Μη με λες Μάκη, ρε μάνα!

 Μητέρα

Έλα παιδί μου, μεταξύ μας τώρα. Έλα να βγάλουμε μια φωτογραφία να δείξουμε στον πατέρα σου

 Μαρίνα

Αλήθεια πού είναι ο κ.Γιώργος;

 Μητέρα

Αγύριστο κεφάλι, κορίτσι μου. Σαν και τούτον εδώ.

 Γεράσιμος

Έλα ρε μάνα

 Μητέρα

Στάσου να βγούμε μια φωτογραφία παιδί μου, μια φορά παίρνεις πτυχίο.

 Γεράσιμος (φωνάζει,, προσπαθώντας να συγκρατήσει τα νεύρα του)

Μάνα!

 Μητέρα

Καλά, καλά πια! Γαϊδούρι, μια φορά στα οκτώ χρόνια πήρα μια χαρά, και αυτή ξινή να μου τη βγάλεις. (φεύγει μουρμουρίζοντας)

 Μαρίνα

(γελάει) Μην την παρεξηγείς. Επιτέλους το πήρες, όμως! Ομολογώ δεν το περίμενα. Αλλά το πήρες. Μπράβο, μπράβο Γερασιμάκο μου.

(τον πλησιάζει και του λέει στο αυτί) Και μη νομίσεις ότι ξέχασα την υπόσχεσή μου. Γι’ αυτό είμαι εδώ. Εγώ κρατάω πάντα το λόγο μου…

 (Μαρίνα παγώνει, ακίνητη. Γεράσιμος μιλάει στην Ψυχίατρο)

 Γεράσιμος

Πού το θυμόταν αυτό; Μέχρι κι εγώ το είχα ξεγράψει. Είχε γίνει τέσσερα χρόνια νωρίτερα. Σε μια φάση που κατεβάζαμε ούζα και ρακόμελα…

 (Ο Γεράσιμος βγάζει την τήβεννο. Η Μαρίνα και ο Γεράσιμος κάθονται σε ένα τραπέζι ταβέρνας, μπροστά τους μια κανάτα και δυο ποτήρια. Γελάνε, είναι μεθυσμένοι)

 Γεράσιμος

Ενώ εσύ, τι μας το παίζεις Αϊνστάιν;

 Μαρίνα

Εγώ χρωστάω δύο μαθήματα, Γερασιμάκο. Σεπτέμβριο έχω το πτυχίο στο τσεπάκι.

 Γεράσιμος

Σιγά τη σχολή, μη χέσω.

 Mαρίνα

Ενώ το βιολογικό… για τζίνιους έτσι;

 Γεράσιμος

Είναι πιο δύσκολο πάντως

 Μαρίνα

Πού το ξέρεις; Αφού δεν περνάς ούτε απ’ έξω. (γελάει και πίνει) Θα σου πω κάτι απόψε, Μάκη!

 Γεράσιμος

Μη με λες Μάκη, γαμώτο μου!

 Μαρίνα

Μάκη άκουσέ με προσεκτικά! (αργά) Δε θα πάρεις πτυχίο ΠΟΤΕ! (τραγουδάει) Ποτέ! Ποτέ!

 Γεράσιμος

Θα πάρω, γαμώ τη σχολή μου. Θα πάρω

 Μαρίνα

Στάνταρ

 Γεράσιμος

Θα πάρω

 Μαρίνα

Δεν παίζει

 Γεράσιμος (πίνει και της λέει με ψεύτικο θυμωμένο ύφος)

Θα το πάρω και θα’ ρθω να σε βρω εκεί που θα’σαι και θα στο χώσω στον-

 Μαρίνα

Μην κουράζεσαι Γερασιμάκο. Θα σου πω κάτι και άνοιξε καλά τα αυτάκια σου: Αν ποτέ πάρεις πτυχίο, θα’ ρθω εγώ να σε βρω και θα σου κάτσω. Να μη με λένε Μαρίνα αν δε σου κάτσω. Τελεία και παύλα

 (η Μαρίνα παγώνει ακίνητη)

 Γεράσιμος (μιλώντας στην ψυχίατρο)

Τότε χρωστούσα 32 μαθήματα. Πιο πιθανό μου φαινόταν να μου πέσει το Λόττο, παρά να πάρω πτυχίο.

 (η ψυχίατρος παγώνει, ακίνητη. Ο Γεράσιμος φοράει πάλι την τήβεννο και σηκώνεται με τη Μαρίνα να είναι δίπλα του)

 Μαρίνα (του μιλάει στο αυτί)

Tι έγινε, Γερασιμάκο; Νόμισες πως το ξέχασα; (αρχίζει να τον χαϊδεύει) Έβαλα στοίχημα και έχασα. (βάζει το χέρι της μέσα από την τήβεννο) Εγώ ξέρω να χάνω. (ο Γεράσιμος είναι σε έκσταση) Ήρθα να ξεπληρώσω, εδώ, απόψε, εγώ και εσύ-

 Φωνή απ’ το μεγάφωνο

Γεράσιμος Παπαχρήστου

 Γεράσιμος

Τι μου κάνεις ρε Μαρίνα…

 Μαρίνα (συνεχίζει να τον χαϊδεύει μέσα από την τήβεννο. Του ψιθυρίζει )

Εγώ κι εσύ…

 Φωνή απ’ το μεγάφωνο

Γεράσιμος Παπαχρήστου

 Γεράσιμος

Πρέπει να πάω να το πάρω το κωλόχαρτο…

 (Ο Γεράσιμος απομακρύνεται απ’ τη Μαρίνα και πάει προς την έξοδο της σκηνής. Έχει στύση και φαίνεται ξεκάθαρα)

 (βγαίνει απ’ τη σκηνή και ακούγονται χειροκροτήματα και γέλια. Το ακροατήριο γελάει μαζί του)

 (η Μαρίνα φεύγει. ο Γεράσιμος ξαναμπαίνει και δε φοράει πια την τήβεννο. Μιλάει στην ψυχίατρο)

 Γεράσιμος

Φυσικά όταν γύρισα η Μαρίνα είχε εξαφανιστεί. Και από τότε δεν την ξαναείδα. Μήπως τα φαντάστηκα όλα αυτά, κυρία Παπακώστα; Καλά που δεν ήρθε ο πατέρας μου να δει το ρεζίλι μου. (παύση) Από τότε…

 Ψυχίατρος

(παύση)

 Γεράσιμος

Από τότε εγώ να… ξέρετε… δε μπορώ να… δεν… κυρία Παπακώστα;

 (ο Γεράσιμος αντιλαμβάνεται ότι η ψυχίατρος κοιμάται)

 ΑΝΤΡΑΣ

Λοιπόν, κάτσε μην τα μπλέξω: αυτό είναι του Γιωργάκη, σωστά? Και… 50 ευρώ! Αυτή είναι η Polly Pocket της Αννούλας, που μας έχει φάει τα αυτιά. Άλλα 50 ευρώ. Ένα κολιέ για τη μανούλα, που όλο παραπονιέται ότι δεν την φροντίζουμε… Ε, και κάτι για το μπαμπά, που τα κανόνισε όλα.

(Πηγαίνει προς το μπαρ και βάζει ένα ουίσκι).

Το κάναμε το χρέος μας και για φέτος.

(Κάθεται στον καναπέ κι ανάβει ένα τσιγάρο)

«Όχι Τάκη τσιγάρο στο σαλόνι!» – Έλα βρε αγάπη μου, σήμερα είναι γιορτή. Ε? Δε θα με μαλώσεις? Ειδικά μετά το κολιέ…

 Μπαίνει ακροπατώντας δεύτερος άντρας ντυμένος Άη Βασίλης. Κατευθύνεται στο τζάκι με τις κάλτσες και ψάχνει στο σάκο του, βγάζοντας σταδιακά τα διάφορα δώρα.

 ΑH BΑΣΙΛΗΣ

Λοιπόν, κάτσε μην τα μπλέξω: για να δούμε τι έχουμε για το Γιωργάκη… Α! Μια ωραιότατη ιλαρά! Εντάξει, ελαφριά φαίνεται, δε θα του αφήσει κουσούρια. Η Αννούλα βλέπω ωραία πράγματα… διακρίσεις στο σχολείο, αριστεία και ω! μια έντονη σεξουαλική παρενόχληση: επαναλαμβανόμενα χουφτώματα από το θείο Αντώνη, υπό την επήρεια αλκοόλ. Φυσικά η Αννούλα δε θα το πει, σαν καλό κοριτσάκι… και ο δρόμος προς την ψυχανάλυση ανοίγεται! Για την κυρία του σπιτιού, φέτος δεν έχουμε σπουδαία πράγματα: ανία, ανία, γκρίνια, μερικά ακόμα παραπανίσια κιλά, μια ελαφρά κατάθλιψη – σαφώς μικρότερη από αυτή του 2006 -, κάποιες καλές μπάζες στη μπιρίμπα, αυτά. Και τώρα, ο τυχερός της χρονιάς, ο κύριος Μολφέσης.

ΑΝΤΡΑΣ      

Συγγνώμη κύριε, τι κάνετε στο σαλόνι μου?

ΑH BΑΣΙΛΗΣ

Εγώ? Μα είμαι ο Αη Βασίλης!

ΑΝΤΡΑΣ

Δεν κόβετε τις εξυπνάδες? Αφού δεν υπάρχει Άη Βασίλης!

ΑH BΑΣΙΛΗΣ

Μα πώς? Ιδού! (δείχνει τον εαυτό του)

ΑΝΤΡΑΣ

Καλώ την αστυνομία τώρα!

ΑH BΑΣΙΛΗΣ

Τους έχω ενημερώσει, μην ανησυχείτε. Κάθε χρονιά το κάνω, just in case. (επιστρέφει στις κάλτσες) Για τον κύριο Μολφέση λοιπόν…

ΑΝΤΡΑΣ

Εγώ είμαι ο κύριος Μολφέσης!

ΑH BΑΣΙΛΗΣ

Ω! Χαίρω πολύ! Άη Βασίλης! Λυπάμαι βέβαια που γνωριζόμαστε κάτω από αυτές τις άχαρες συνθήκες. Ξέρετε, η παγκόσμια κρίση μας έχει επηρεάσει όλους.

(Βγάζει από το σάκο δύο μικρά κουτάκια και του τα προσφέρει διαδοχικά)

Έχω λοιπόν – λυπάμαι ξανά – μια απόλυση με ταυτόχρονη προαγωγή του βοηθού που εσείς προσλάβατε μετά από πολλές προσπάθειες. Και μια επιδείνωση της στυτικής σας δυσλειτουργίας, η οποία όμως, μην ανησυχείτε, διορθώνεται με την κλασική πλέον αντιμετώπιση με Cialis. Η δεσποινίς Λία ούτε καν θα προσέξει τη διαφορά. Ειδικά δε που προς το τέλος του χρόνου θα σας εγκαταλείψει για τον πρώην βοηθό σας.

ΑΝΤΡΑΣ

Μα ποιος είσαι εσύ? Ποιος νομίζεις ότι είσαι? (Τον κυνηγάει να αποκαλύψει το πρόσωπό του)

ΑH BΑΣΙΛΗΣ

Ελάτε κύριε Μολφέση, μην κάνετε σαν παιδί… Ο καλός σας φίλος απ’τα παλιά?

ΑΝΤΡΑΣ

Ποιος φίλος ρε? Δείξε τη μούρη σου!

ΑH BΑΣΙΛΗΣ

Ο Άη Βασίλης!

ΑΝΤΡΑΣ

Αφού δεν υπάρχει Άη Βασίλης!

ΑH BΑΣΙΛΗΣ

(Ο ΑH BΑΣΙΛΗΣ στήνει τον ΑΝΤΡΑ μπροστά στον καθρέφτη του σαλονιού)

Υπάρχω, κι όσο υπάρχεις θα υπάρχω… Θες και αποδείξεις?

(Βγάζει από το σάκο κιτρινισμένα γράμματα)

«Καλέ μου Άη Βασίλη, θέλω ένα σούπερ ντόμινο» – 1982

«Άη Βασίλη μου, φέτος θέλω το πειρατικό Playmobil» – 1983

«Καλέ μου Άη Βασίλη, κάνε να με αγαπήσει η Μαρία» – 1985. Ορίστε, την παντρεύτηκες! Τι άλλο θες?

(Ο ΑΝΤΡΑΣ σωριάζεται καταρρακωμένος όπου βρει. Ο ΑH BΑΣΙΛΗΣ τον χτυπά φιλικά στον ώμο)

Άντε, πάω τώρα. Καλά Χριστούγεννα! Και μη σε παίρνει από κάτω, ε? Ξέρεις πόσο χειρότερα υπάρχουν? Ουουουου! Cheer up!

Ο ΑΝΤΡΑΣ μένει σωριασμένος. Κοιτάει τα κουτάκια που του έδωσε ο ΑΒ. Πιάνει το μόριό του πάνω από το παντελόνι του και καταρρέει.

 ΦΙΛΙΠ ΦΛΕΡΙ -  Άντε Γκιγιότ, όπου να’ναι θα φτάσουν!

ΓΚΙΓΙΟΤ – Τι εννοείτε θα φτάσουν? Η Δούκισσα ντε Πολινιάκ δεν έρχεται ποτέ με παρέα…

ΦΙΛΙΠ ΦΛΕΡΙ – Ναι αλλά αυτή τη φορά, εντελώς ξαφνικά, αποφάσισε να τη συνοδέψει η Μαρία Αντουανέτα. Μόλις τώρα με ενημέρωσε απεσταλμένος του παλατιού. Η ίδια η βασίλισσα στο ραφείο μου! Ενθουσιάστηκε λέει με την ιβουάρ ρομπ α λα πολονέζ που σχεδίασα για τη δούκισσα και θέλει λέει να δει τη δουλειά μου.

ΓΚΙΓΙΟΤ – Δουλειά μας.

ΦΙΛΙΠ ΦΛΕΡΙ – (τον χτυπάει επανειλημμένα με τη σκούπα) Τι λες βρε κακομοίρη? Τι λες βρε άχρηστε της κακιάς ώρας, που όταν σε περιμάζεψα απ’το δρόμο το χνώτο σου βρωμούσε μέχρι τις Βερσαλίες απ’την πείνα?

ΓΚΙΓΙΟΤ – Μετρ, πάνε 14 χρόνια από τότε…

ΦΙΛΙΠ ΦΛΕΡΙ – Σκάσε! Δε μπορώ καν ν’ακούω τη φωνή σου! Σκάσε και βάλε ένα χεράκι.

ΓΚΙΓΙΟΤ – Να μη σας δείξω πρώτα την έκπληξη?

ΦΙΛΙΠ ΦΛΕΡΙ – Κι άλλη έκπληξη?

ΓΚΙΓΙΟΤ – Την έκπληξη που σας έλεγα ότι ετοιμάζω για τη Μαντάμ λα Κοντές…

ΦΙΛΙΠ ΦΛΕΡΙ – Μον Ντιε, κελ κρετίν! Τώρα? Όχι! Τσακίσου πήγαινε να φτιάξεις το δοκιμαστήριο.

(Ο Γκιγιότ πηγαίνει πίσω από το παραβάν)

ΦΙΛΙΠ ΦΛΕΡΙ – Η Μαρία Αντουανέτα, αυτοπροσώπως! Στη μπουτίκ του Φιλίπ Φλερί. Κελ ονέρ! Φιλίπ Φλερί, grand couturier της Αυτού Μεγαλειότητος. Μεσιέ Φιλίπ Φλερί… ενσαντέ! Φιλίπ Φλερί… σκλάβος σας.

(Ο Γκιγιότ βγαίνει από το δοκιμαστήριο φορώντας πάνω από τα ρούχα του ένα σουτιέν)

ΦΙΛΙΠ ΦΛΕΡΙ – Τι είναι αυτά τα καραγκιοζιλίκια? Έχεις τρελαθεί τελείως?

(Ο Φλερί ορμάει να του βγάλει το σουτιέν. Ο Γκιγιότ αντιστέκεται)

ΓΚΙΓΙΟΤ – Μετρ, το ταπεινό έργο μιας ολόκληρης ζωής.

ΦΙΛΙΠ ΦΛΕΡΙ – Μα είσαι ολότελα τρελός? Πας να με καταστρέψεις με τους τσαρλατανισμούς σου?

ΓΚΙΓΙΟΤ – Μα δε μ’αφήσατε να σας εξηγήσω καν πώς λειτουργεί…

ΦΙΛΙΠ ΦΛΕΡΙ – Να σου πω εγώ πώς λειτουργεί: θα μπουν μέσα η βασίλισσα με τη δούκισσα, θα σε δουν να το φοράς και θα μας στείλουν με τη μία και τους δύο στη γκιγιοτίνα. Φοβερή εφεύρεση!

ΓΚΙΓΙΟΤ – Η γκιγιοτίνα?

(Κοιτιούνται. Παύση)

ΦΙΛΙΠ ΦΛΕΡΙ – Γκιγιότ?

ΓΚΙΓΙΟΤ – Γκιγιοτίνα! Έργο του προ-προπάππου μου. Μικρός που’ναι ο κόσμος…

(Ο Φλερί επιτίθεται ξανά και προσπαθεί μανιασμένα να βγάλει το σουτιέν από τον Γκιγιότ. Ο τελευταίος καταλήγει με τους δύο αγκώνες στη θέση που θα έπρεπε να βρίσκεται το στήθος. Μπαίνει η βασίλισσα, η κόρη της, η δούκισσα και η συνοδεία τους)

ΑΥΛΙΚΟΣ – Η αυτού μεγαλειότητα και βασίλισσα της Γαλλίας Μαρία Αντουανέτα, η νεαρή βασίλισσα Μαρί-Τερέζ Σαρλότ και η Δούκισσα ντε Πολινιάκ Γιολάντ Μαρτίν Γκαμπριέλ.

ΦΙΛΙΠ ΦΛΕΡΙ – (όπως-όπως προσπαθεί με το σώμα του να κρύψει τον Γκιγιότ) Μαντάμ, μεντάμ, Φιλίπ Φλερί… ενσαντέ σκλάβος σας!

(Η Μαρία Αντουανέτα επιβλέπει το χώρο και σταματάει μπροστά στον Γκιγιότ. Τον δείχνει με τη βεντάλια της)

ΜΑΡΙΑ-ΑΝΤΟΥΑΝΕΤΑ – Και αυτό?

ΦΙΛΙΠ ΦΛΕΡΙ – Ένα λάθος της φύσης μαντάμ. Ο βοηθός μου.

ΜΑΡΙΑ-ΑΝΤΟΥΑΝΕΤΑ – Αυτό λέω (δείχνοντας το σουτιέν)?

ΦΙΛΙΠ ΦΛΕΡΙ – Α… ένα προσωπικό παιχνιδάκι επιβολής. Ξέρετε, αυτά που πρέπει να παίζεις με τους υποτακτικούς σου για να μη σε καβαλήσουν.

Sous-tien: τον κρατάει από κάτω.

ΜΑΡΙΑ-ΑΝΤΟΥΑΝΕΤΑ – Το θέλω. Μόνος σας το σκεφτήκατε?

ΦΙΛΙΠ ΦΛΕΡΙ – Μαντάμ φυσικά η σκέψη ήταν / δική μου

ΓΚΙΓΙΟΤ – Εγώ! Με όλο το σεβασμό, εγώ μαντάμ το σκέφτηκα!

ΜΑΡΙΑ-ΑΝΤΟΥΑΝΕΤΑ – Χμ… Το θέλω. Τα θέλω. Και τα δύο (δείχνει το σουτιέν και τον Γκιγιότ). Η κατάσταση στο παλάτι έχει γίνει εξόχως ανιαρή τελευταία. Χρειάζεται ρετούς. Σουτιέν. Κάτι μου λέει ότι έχει προοπτικές. Sous-tien. Σουτιέν!

(Η βασιλική συνοδεία φεύγει. Ο αυλικός τραβάει τον Γκιγιότ από πίσω τους)